42 χρόνια μετά..

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ_ ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ

Τί παίζει με τη συνέλευση και τη συλλογή υπογραφών;

        Για να θυμήσουμε σε κάποιους και να ενημερώσουμε τους υπόλοιπους όσον αφορά την προηγούμενη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας στις 20/10, υπερψηφίστηκε το πλαίσιο της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ( με ορδές που έσκασαν τα τελευταία λεπτά πριν τη λήξη της συνέλευσης χωρίς να έχουν καμία ιδέα για το περιεχόμενο του πλαισίου απλά και μόνο για να ‘’στηρίξουν’’ τους καλοθελητές ΔΑΠίτες των πάρτυ και των σημειώσεων). Το πλαίσιό της όριζε επόμενη Γενική Συνέλευση την Δευτέρα 16/11 με θεματολογία την επέτειο του Πολυτεχνείου, μία μόλις μέρα πρίν από τη 17^η Νοέμβρη. Αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία επιλογή της ΔΑΠ, αφού ως γνωστόν το τριήμερο 15-16-17  το Πολυτεχνείο τελεί υπό κατάληψη από τους φοιτητικούς συλλόγους, μία κατάληψη στην οποία η ΔΑΠ με κανέναν τρόπο δε θέλει να συμμετέχει ο σύλλογός μας. Γι αυτό το λόγο κι εμείς επιλέξαμε τη συλλογή υπογραφών για διεξαγωγή γενικής συνέλευσης στις 10/11 προκειμένου ο Σύλλογος να έχει την ευκαιρία να συμμετέχει στο τριήμερο του Πολυτεχνείου αλλά και να συμπορευτεί με τα αγωνιζόμενα κομμάτια του λαού στην πορεία για την πανεργατική απεργία στις 12/11.

Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη λαϊκή!

        Το μεγαλείο της εξέγερσης του ’73 αποτελεί σημείο-σταθμό στην πολιτική ζωή του τόπου και ως εκ τούτου σημείο-αναφοράς για μια σειρά από χώρους. Εξ αιτίας της καθολικότητας του μηνύματος της 17 Νοέμβρη, συχνά χρησιμοποιείται από διάφορους εκφραστές του συστήματος με στόχο την καπήλευση των λαϊκών αγώνων και την παραχάραξη της πραγματικότητας και της ιστορικής αλήθειας. Στις μέρες μας,το κράτος επιδίδεται σε μια προσπάθεια να αναδειχθεί το Πολυτεχνείο σαν η ηθική, ιδεολογική και πολιτική δικαίωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Μέσα στα πανεπιστήμια το ρόλο αυτής της ανήθικης πολιτικής καπηλείας έρχεται να παίξει η ΔΑΠ. Ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να το κάνει αυτό είναι ίδιος και ανάλογος με τον τρόπο που επιλέγει να το κάνει και η κυρίαρχη ιδεολογία, δηλ. με την αποσιώπηση του γεγονότος, την εξάλειψη των κοινωνικών διεργασιών στη νεολαία που προσπαθούσαν ν’ απαντήσουν στις ανάγκες της εποχής τους και, τέλος την αναγωγή του σε μια απλή εθιμοτυπική εορτή αποκατάστασης της αστικής δημοκρατίας στην Ελλάδα.

        42 χρόνια μέτα όμως φωνάζουμε ακόμα ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Το πολυθρύλητο μήνυμα του Πολυτεχνείου είναι επίκαιρο όσο ποτέ, έπειτα από 5 χρόνια Μνημονίου και την ψήφιση του 3^ου , μάλιστα από την κατ’ επίφαση κυβέρνηση της Αριστεράς, ακόμη σκληρότερου από τα προηγούμενα που έρχεται να θέσει λαό και νεολαία σε πολύ χειρότερες θέσεις μάχης. Ανάμεσα στα σκληρά και βαθύτατα αντιδραστικά μέτρα του συμπεριλαμβάνονται οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, η συνέχιση των ιδιωτικοποήσεων, οι αυξήσεις στο ασφαλιστικό, το πετσόκομμα των συντάξεων και η υπερφορολόγηση των αγροτών. Βρίσκουν μάλιστα το λαό καταβεβλημένο από όλα αυτά τα χρόνια σκληρής οικονομικής πολιτικής και απογοητευμένο από την ‘’προδοσία’’ του Σ.Υ.ΡΙΖ.Α. και την εμπέδωση σε μεγάλο βαθμό του δόγματος ‘’There is no alternative’’.

                                                          ..........Κάτω από το λιθόστρωτο υπάρχει παραλία

Στο φόντο όμως της βάναυσης επίθεσης, εγείρονται για μια ακόμη φορά αντιστάσεις από την πλευρά του κόσμου που πλήττεται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι αγρότες, οι εργαζόμενοι στο λιμάνι, οι φοιτητές του Ρεθύμνου που αντιδρούν στη μείωση των φοιτητικών παροχών (μειωμένος αριθμός καρτών σίτισης) αλλά και οι μαθητές που καταλαμβάνουν τα σχολεία τους. Όλα αυτά τα κομμάτια του αγωνιζόμενου λαού θα πρέπει την Πέμπτη 12 στην πανεργατική απεργία να δώσουν τη μαζική, μαχητική παρουσία τους στο δρόμο, ενώ στο πλάι τους θα πρέπει να σταθούν και οι φοιτητικοί σύλλογοι, σε έναν αγώνα ενάντια στα Μνημόνια και τη κυβέρνηση, αμφισβητώντας τον ευρωμονόδρομο και την ομαλότητα.  Άλλωστε τα μέτρα αυτά σκιαγραφούν και το ίδιο το μέλλον μας που δεν είναι άλλο από την ανεργία, την επισφάλεια και την εργασία που δε διασφαλίζει καν το βιοπορισμό.

Φοιτητικοί σύλλογοι, όπως και ο δικός μας, δείχνουν την ελάχιστη έμπρακτη αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες (πχ συλλογή τροφίμων) που θαλασσοδέρνονται για να βρουν ένα καλύτερο «αύριο». Οι ροές αυτές είναι αποτέλεσμα των πολεμικών συρράξεων που επιδίδονται ιμπεριαλιστικοί κέντρα (ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ρωσία) προσπαθώντας να ξαναμοιράσουν «την πίτα» στη Μέση Ανατολή.

Η φετινή 17 Νοέμβρη πρέπει να αποτελέσει κόμβο για την επανεμφάνιση του φοιτητικού κινήματος μιας και η ίδια η πραγματικότητα επιβάλλει την άμεση συλλογική απάντησή μας στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Οι δηλώσεις Λαόπουλου-Μπουτάρη για επιβολή διδάκτρων στα προπτυχιακά βουίζουν ακόμη στ’ αυτιά μας. Μια τέτοια κίνηση θα αποτελέσει για τομή στο ελληνικό πανεπιστήμιο όπως το γνωρίσαμε, και ακόμη κι αν περιορίζεται σε επίπεδο ρητορείας, σε καμία περίπτωση δε θα πρέπει να μένουν αναπάντητη. Το δικαίωμα για δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση είναι ένα κεκτημένο για το οποίο το φοιτητικό κίνημα έχει δώσει πολλές μάχες και κανένας αντιπρύτανης δεν μπορεί να νομιμοποιείται να το αμφισβητεί, ιδιαίτερα στην οξύτατη κρίση που βιώνουμε.

Ακόμη, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων (ο προυπολογισμός τους μειώνεται για μια ακόμη φορά κατά 20%), η οποία υποβαθμίζει τις σπουδές μας και περικόπτει συνεχώς τις φοιτητικές παροχές, δυσχεραίνοντας διαρκώς τους όρους φοίτησης μας. Παράλληλα η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση συνεχίζεται, οι διαγραφές εξακολουθούν να αιωρούνται σα δαμόκλειος σπάθη πάνω από τους φοιτητές, εντατικοποιείται η καθημερινότητά μας με το όλο και ασφυκτικότερο πλαίσιο σπουδών, αλλάζουν τα προγράμματα σπουδών με σκοπό τη διάσπαση του κύκλου σπουδών σε 3 και 2 χρόνια δημιουργώντας διαφορετικές κατηγορίες αποφοίτων που βγαίνοντας στην αγορά εργασίας θα εξαναγκάζονται σε ένα αέναο κυνήγι πιστοποιήσεων και δια βίου μάθησης, γεγονός στο οποίο συνηγορούν και οι αλλαγές που επιβάλλει το νέο μνημόνιο για τους μηχανικούς  με τη ρευστοποίηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων.

Πρέπει λοιπόν να ‘’βγούμε ξανά στο δρόμο της φωτιάς’’, να δικαιώσουμε τους αγώνες του τότε, και αυτό περνά μόνο μέσα από τη συμμετοχή μας σε συλλογικές διαδικασίες. Επειδή ακριβώς το Πολυτεχνείο ζει στους αγώνες του σήμερα, οφείλουμε τόσο στους ίδιους τους εαυτούς μας όσο και στους αγωνιστές του ‘73 να σταθούμε αντίστοιχοι της αναγκαιότητας της περιόδου, να μη σκύψουμε το κεφάλι για μια ακόμη φορά, αλλά αντίθετα να ορθώσουμε το ανάστημά μας υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματά μας. Έχουμε χρέος να μαζικοποιήσουμε τη συνέλευση, και να πάρουμε μια  αγωνιστική απόφαση ενόψει τόσο της απεργίας, όσο βέβαια και του Πολυτεχνείου. Η παρουσία μας τη μέρα της 17 Νοέμβρη όσο και της προηγούμενες ημέρες κινητοποιήσεων, θα πρέπει να είναι μαζική, προκειμένου να υπερασπιστούμε το άσυλο, για την κατοχύρωση του οποίου οι φοιτητές του τότε έδωσαν τις ζωές τους, και το οποίο στο σήμερα βάλλεται διαρκώς. Οι μνήμες των γεγονότων της 17^ης Νοέμβρη του 2012 με τις συλλήψεις 16 φοιτητών στο χώρο του ΑΠΘ αλλά και των περσινών εισβολών των ΜΑΤ στη Νομική του ΕΚΠΑ έπειτα από εντολές του πρύτανη είναι ακόμη νωπές στους φοιτητικούς συλλόγους.

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 10_11 ΣΤΙΣ 14.00 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 5.42

ΑΝΤΙΔΟΜΗ_ Ε.Α.Α.Κ. στους Πολ_Μηχ

ΒΙΑ, ΝΟΘΕΙΑ, ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΒΙΑ, ΝΟΘΕΙΑ, ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ*

                                 *το κατά ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ευαγγέλιο για την δημοκρατία στις σχολές

   Θυμίζουμε και ενημερώνουμε ότι στην προηγούμενη Γενική Συνέλευση(Γ.Σ.) του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Μηχανικών στις 20_10, υπερψηφίστηκε το πλαίσιο των τραμπούκων της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (με ορδές κόσμου που ήρθε τα τελευταία λεπτά απλά και μόνο για να ψηφίσει ένα πλαίσιο-εκτρώμα που δεν ήξερε καν τι έγραφε!). Στο πλαίσιο της η ΔΑΠ είχε το θράσος να ορίζει επόμενη Γ.Σ. στις 16 Νοέμβρη, μια μέρα πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου κατά την οποία διαχρονικά το κτήριο της Πολυτεχνικής Σχολής είναι υπό κατάληψη από φοιτητικούς συλλόγους,ενώ μιλούσε παράλληλα για την κατάργηση του ασύλου ανομίας, άσυλο το οποίο κατοχυρώθηκε με το αίμα τόσων αγωνιστών. Η επιλογής της φασίζουσας αυτής παράταξης δεν είναι τυχαία, αφού δεν θέλει με κανένα τρόπο να συμετάσχει σε μια κουβέντα για το Πολυτεχνείο και την 17^η Νοέμβρη, πόσο μάλλον να παρθεί σε μια τέτοια συνέλευση αγωνιστική απόφαση.

   Για τον λόγο αυτό κι εμείς επιλέξαμε την συλλογή υπογραφών για κάλεσμα  συνέλευσης την Τρίτη 10_11, τόσο για να συμμετέχει ο σύλλογος στο τριήμερο του Πολυτεχνείου, όσο και στην Πανεργατική Απεργία και Πορεία στις 12_11 και μαζέψαμε εν τέλη 83 υπογραφές μαζί με αλλές δυνάμεις( χρειάζονται 60 για τον ορισμό συνέλευσης).

   Στο Διοικητικό Συμβούλιο(Δ.Σ.) που είχε καλέσει η ίδια η ΔΑΠ στις 5_11, όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με την επικύρωση των υπογραφών, άρχισε να ιδρώνει και να ‘’κολλάει΄’ την διαδικασία (τα μέλη της ψιθύριζαν ο ένας στον άλλον «καθυστερησέ το») και εν τέλη προφασιζόμενη ένα άσχετο ζήτημα για την εκπροσώπηση της ΑΡ.ΕΝ. στο Δ.Σ., άρχισαν να μαζεύουν τα μπογαλάκια τους και να φεύγουν ένας-ένας στα μουλωχτά. Μετά απο λογομαχία, ακολούθησαν σπρωξίματα στον διάδρομο μεταξύ ΔΑΠιτών και μελών του συλλόγου, ενώ προσπαθούσαμε να κρατήσουμε τον γραμματέα του Δ.Σ. (μέλος της ΔΑΠ που είχε την σφραγίδα για να επικυρωθούν οι υπογραφές) στην αίθουσα. Άλλωστε το ζήτημα της επικύρωσης των υπογραφών καταστατικά είναι διαδικαστικό και καμία πολιτική δύναμη δεν μπορεί να σταματήσει τους φοιτητές απ το να κάνουν συνέλευση, ιδιαίτερα για το ζήτημα της 17^ης Νοέμβρη.

   Ο σύλλογος δεν είναι τσιφλίκι κανενός,πόσο μάλλον της ΔΑΠ! Ιδιαίτερα δεν είναι το τσιφλίκι αποφοίτου του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών- υπευθύνου της ΔΑΠ Θεσσαλονίκης που τολμάει να δηλώνει νταβατζής των διαδικασιών του συλλόγου, να σπρώχνει και να απειλεί φοιτήτριες και να αποκαλεί αυτός και τα προβατά του το σχήμα ‘φασίστες’.

Καταγγέλουμε τους απογόνους των ταγματασφαλιτών στην κατοχή.

Καταγγέλουμε τους πολιτικούς γόνους της ΕΠΕΝ και των Rangers.

Καταγγέλουμε τους συνεχιστές του Καλαμπόκα, δολοφόνο του καθηγητή Ν.Τεμπονέρα.

Καταγγέλουμε τους ΔΑΠίτες-μπράβους-χρυσαυγίτες που νοθεύουν εκλογές και απειλούν με μαχαίρια στις συνελεύσεις.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ στην Γενική Συνέλευση την Τρίτη 10_11 στις 14.00 στην αίθουσα 5.42

Επικύρωση των υπογραφών ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

ΚΑΡΦΙ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΛΑΜΠΟΚΑ

ΑΝΤΙΔΟΜΗ_ΕΑΑΚ

3+1 λόγοι για να βρεθείς τη Τρίτη 19/5 στη Γενική Συνέλευση Τμήματος (συνέλευση καθηγητών)

στις 10:15 στον 1ο όροφο του κτιρίου Υδραυλικής που θα συζητήσουν

το πρόγραμμα σπουδών σου!

1. Το πρόγραμμα σπουδών, αφορά τους φοιτητές του συλλόγου, άρα και εσένα! 

Αν δεν αφορά εμάς το περιεχόμενο των σπουδών μας, ποιόν αφορά; Εμάς πρώτα απ’ όλους θα επηρεάσει το αν μαθήματα θα καταργηθούν ή θα συγχωνευθούν, αν το αντικείμενο σπουδών μας κατακερματίζεται, αν η εντατικοποίηση των σπουδών μας δεν μας επιτρέπει να σηκώσουμε κεφάλι. Εμάς επίσης θα επηρεάσουν οι εξελίξεις που θα κατακερματίσουν τα επαγγελματικά μας δικαιώματα, από ένα πτυχίο που δεν θα αποτελεί προϋπόθεση για δουλειά αλλά διαβατήριο για την ανεργία. Αν εμείς δε κάνουμε κάτι γι’ αυτό και αφήσουμε τις εξελίξεις στη τύχη τους, η κατάσταση που θα έρθουμε να συναντήσουμε δεν θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τα δικαιώματα μας σε μόρφωση και δουλειά. 

2. Έχουν σκοπό να συγχωνεύσουν, να καταργήσουν και να κατανέμουν διαφορετικά μαθήματα στο πρόγραμμα σπουδών!

Στη προηγούμενη συνέλευση τμήματος, οι καθηγητές μας είπαν πως το πρόγραμμα είναι πολύ «φορτωμένο» (τι κρίμα που δε σκέφτονταν το ίδιο όταν βάζαν το ένα υποχρεωτικό τεστ πίσω από το άλλο)! Για να το ελαφρύνουν, σκέφτηκαν να καταργήσουν μαθήματα ή να τα συγχωνεύσουν (π.χ. ακούστηκε η κατάργηση της Φυσικής). Αποτέλεσμα αυτού δε θα είναι πιο ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών, αλλά μαθήματα με υπέρογκη ύλη, πολύ δυσκολότερα στη διεκπεραίωση. Είπαν επίσης πως μαθήματα του κορμού θα τα μεταφέρουν στους τομείς. Σαν να λέμε, «κάτι πρέπει να κάνουμε ώστε σε ένα επόμενο διάστημα να πούμε πως ο κορμός του προγράμματος σπουδών δεν αρκεί για να ανταποκρίνεται σε ένα συνολικό πτυχίο Πολιτικού Μηχανικού, άρα το πτυχίο πρέπει να διασπαστεί ανάλογα με τους τομείς». Αν πάμε λίγο παραπέρα, σε μια αγορά εργασίας που το πτυχίο δεν θα είναι η μόνη προϋπόθεση για δουλειά, φανταστείτε με ποιους όρους θα μπορούμε να εργαστούμε! Θα χρειαστεί, όσων η τσέπη αντέχει, να ριχτούμε σε σεμινάρια κατάρτισης προκειμένου να συμπληρώσουμε τα «προσόντα» για να μας προσλάβουν οι κατασκευαστικοί όμιλοι (μιας και τα μικρά γραφεία αφανίζονται το ένα μετά το άλλο).

αποτελέσματα φοιτητικών εκλογών 2015

Ψηφίσαντες: ..................................503
Έγκυρα: ........................................490
Άκυρα: ............................................13

ΔΑΠ-ΝΔΦΚ: ................................243
Αρ.εν: ...........................................106
ΠΚΣ: ..............................................86
Αντιδομή-ΕΑΑΚ:...........................28
Αγωνιστικές Κινήσεις: ..................14
Λευκά:............................................13

Περισσότερα αποτελέσματα εδώ

Άδωνις Γεωργιάδης & ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Θεσσαλονικης

Άδωνις Γεωργιάδης και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στην Θεσσαλονίκη, με τον Άδωνι να χοροπηδάει και να φωνάζει «και α και ου και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ»!

Σε ένα ρεσιτάλ επιστροφής στα φοιτητικά του χρόνια, όπου ήταν μέλος της "γαλάζιας" νεολαίας , επιδόθηκε σήμερα στην συμπρωτεύουσα ο Άδωνις Γεωργιάδης. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ , ήταν καλεσμένος της ΔΑΠ- ΝΔΦΚ Θεσσαλονίκης , για να μιλήσει εν όψει των φοιτητικών εκλογών. Ο Άδωνις μετρ της... εμψύχωσης , αφού μίλησε με τα παιδιά της ΔΑΠ , έδωσε το σύνθημα , φωνάζοντας και χοροπηδώντας με το γνωστό "και α και ου και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ". Στο τέλος μάλιστα του βίντεο, ακούγεται να λέει «δεν λέω τα άλλα συνθήματα που λέγαμε, γιατί λέγαμε κάτι σκληρά τότε», με έναν «γαλάζιο» φοιτητή να του απαντά «αυτά είναι ωραία…»....

Ας τους δώσουμε την απάντηση που τους αξίζει στις φοιτητικές εκλογές στις 13 Μάη.

Να μη δώσουμε το δικαίωμα στη Νέα Δημοκρατία να πανηγυρίζει για άλλη μια φορά την πρωτιά της νεολέρας της

9 Μάη! Ημέρα Αντιφασιστικής Νίκης για τους λαούς...

...μέρα «ένωσης» του χάλυβα για την Ευρωπαϊκή Ένωση

Ώρα 24η ακριβώς μπήκαμε στην αίθουσα. Άρχιζε η 9 Μαΐου 1945…

Όλοι καθήσαμε στο τραπέζι που ήταν στον τοίχο, όπου υπήρχαν οι κρατικές σημαίες της Σοβιετικής Ένωσης, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αγγλίας και της Γαλλίας. Στα στενόμακρα τραπέζια της αίθουσας, που ήταν καλυμμένα με πράσινη τσόχα, κάθισαν οι στρατηγοί του Κόκκινου Στρατού, τα στρατεύματα των οποίων συνέτριψαν σε συντομότατο χρονικό διάστημα την άμυνα του Βερολίνου και ανάγκασαν τον εχθρό να καταθέσει τα όπλα. Εδώ παραβρίσκονταν πολυάριθμοι Σοβιετικοί και ξένοι δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερς.

-Εμείς, οι αντιπρόσωποι της Ανωτάτης Διοίκησης των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Ανωτάτης Διοίκησης των συμμαχικών στρατευμάτων, είπα, ανοίγοντας τη συνεδρίαση, είμεθα εξουσιοδοτημένοι από τις κυβερνήσεις του αντιχιτλερικού συνασπισμού να δεχτούμε την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας από τη Γερμανική Στρατιωτική Διοίκηση. Καλέσατε στην αίθουσα τους αντιπροσώπους της Γερμανικής Γενικής Διοίκησης.

Όλοι οι παριστάμενοι γύρισαν τα κεφάλια τους προς την πόρτα…

Πρώτος χωρίς να βιάζεται και προσπαθώντας να διατηρήσει φαινομενική ηρεμία, πέρασε το κατώφλι ο στρατάρχης Κάιτελ, δεξί χέρι του Χίτλερ. Σήκωσε το χέρι με τη στραταρχική του ράβδο, χαιρετίζοντας τους αντιπροσώπους της Ανωτάτης Διοίκησης των σοβιετικών και συμμαχικών στρατευμάτων.

Εκδήλωση σχημάτων ΕΑΑΚ Πολυτεχνείου:

Από τις αναδιαρθρώσεις στα προγράμματα σπουδών...
στην ανεργία και την επισφάλεια

Σε μια εποχή που τα πάντα γύρω μας αλλάζουν προς το χειρότερο, με τη δικαιολογία της προσπάθειας για οικονομική ανάκαμψη της χώρας, δεν θα μπορούσε να μην υποστεί πλήγματα και ο τομέας της εκπαίδευσης, καθώς και να αλλάξουν άρδην τα δεδομένα για την εργασιακή προοπτική των αποφοίτων. Η επικρατούσα αντίληψη που θέλει το επάγγελμα του μηχανικού ως μια σίγουρη και καλά αμειβόμενη εργασία, όχι μόνο ανήκει στο μακρινό παρελθόν, αλλά με βάση τη σημερινή κατάσταση, τόσο στον κλάδο των μηχανικών όσο και συνολικά, αποτελεί ανέκδοτο. Την ίδια στιγμή, εντός των σχολών προωθούνται αναδιαρθρώσεις στα προγράμματα σπουδών, οι οποίες χρήζουν σχολιασμού σε πολλά επίπεδα, σε σχέση με τις επιδιώξεις και τα αποτελέσματα που θα επιφέρουν. Για να φτάσουμε σε αυτές όμως, αξίζει να κάνουμε μια επιγραμματική αναφορά στις κύριες αλλαγές που συμβαίνουν στο εργασιακό τοπίο, καθώς και στην υπόσταση των πτυχίων.

Να θάψουμε την αυτοδυναμία της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Μπροστά στην κάλπη, κοκκινίζω...

Μπροστά στην κάλπη, κοκκινίζω...

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές στις 13 Μάη πραγματοποιούνται μετά από την αλλαγή της κυβέρνησης και την ανάδειξη της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ η οποία παρόλο το φιλολαϊκό προσωπείο που προβάλει, μάλλον αδυνατεί να καλυτερεύσει τις ζωές μας ουσιαστικά. Το πόσο δωρεάν και δημόσιο είναι το πανεπιστήμιο, οι ελευθερίες εντός τουαλλά και τα δικαιώματα που κατοχυρώνει το πτυχίο βρίσκονται υπό αμφισβήτηση, ενώ η προοπτική των φοιτητώνπαλαντζάρει ανάμεσα στην ανεργία και στην εργασιακή περιπλάνηση με ελαστικές σχέσεις εργασίας και μισθούς πείνας (πχ voucher). Κρίνεται λοιπόν αναγκαίο το φοιτητικό κίνημα να επιβάλει τις πραγματικές του ανάγκες προκειμένου να διεκδικήσει τους όρους ζωής που του αναλογούν. Οι εκλογές, σαν αποτύπωση συσχετισμών σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, είναι μία μάχη που καλούμαστε να δώσουμε και πρέπει να είναι μια πολιτική διαδικασία στην οποία ο καθένας στηρίζει μια πολιτική αντίληψη και κατεύθυνση. Είναι σημαντικό το φοιτητικό κίνημα να δώσει το μήνυμα ότι ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε αυτοί που απέναντι στις λογικές ανάθεσης των αυτόκλητων σωτήρων προτάσσουμε τους συλλογικούς ανυποχώρητους αγώνες των φοιτητών στο πλάι των εργατών και ολόκληρης της κοινωνίας.

Η διαδικασία αυτή αν και δεν καθορίζει, επηρεάζει τη λειτουργία του συλλόγου μέσα στην επόμενη χρονιά καθώς προκύπτει το Διοικητικό Συμβούλιο του. Το ΔΣ αποτελείται από 11 έδρες οι οποίες μοιράζονται στους πολιτικοσυνδικαλιστικούς σχηματισμούς (σχήματα, παρατάξεις) βάσει του εκλογικού αποτελέσματος και έχει χαρακτήρα λήψης άμεσων αποφάσεων εκ μέρους του συλλόγου. Για μας το ΔΣ πρέπει να είναι μια διαδικασία ανοιχτή για όλους, όπου κάθε φοιτητής μπορεί να παρεμβαίνει και να ελέγχει τις αποφάσεις του. Με αυτή τη λογική, συμμετέχουμε στις εκλογές γιατί θέλουμε να τις κάνουμε μια πολιτική διαδικασία που θα αναμετρηθούν αντιλήψεις και να μη χαρίσουμε καμία διαδικασία λήψης αποφάσεων στουςφοιτητοπατέρεςτης ΔΑΠ. Θέλουμε λοιπόν να παρεμβαίνουμε στο Δ.Σ., όχι για να το παίξουμε οι αφ’ υψηλού αντιπρόσωποι των φοιτητών, αλλά για να μαθαίνουμε τι συμβαίνει μέσα σε αυτό και να το θέτουμε υπό τον έλεγχο του συλλόγου φοιτητών, ώστε στην τελική να μην αποφασίζουν 11 πεφωτισμένα άτομα για εμάς χωρίς εμάς. Ενεργητικά λοιπόν να παίρνουν οι φοιτητές την κατάσταση στα χέρια τους, ώστε να αναπνέει η δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων.

Τι σημαίνει ψήφος στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Ψήφος στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ σημαίνει στήριξη:

• Στις μπίζνες με σημειώσεις, κεράσματα και εκδρομές στις σχολές. 

• Στη διάλυση κάθε αμεσοδημοκρατικής διαδικασίας των συλλόγων και προτείνουν να υπάρχουν κάποιοι εκλεκτοί ΔΑΠίτες που θα τα λένε με τους υπουργούς και τους προέδρους. 

• Στη συνέχιση της καταστροφικής πολιτικής των μνημονίων και της ΕΕ ως τη μόνη ρεαλιστική λύση, που μας ετοιμάζει ένα μέλλον γεμάτο εργασιακή περιπλάνηση, ανεργία και μετανάστευση. 

• Στη λογική του «διαίρει και βασίλευε» δημιουργώντας κατηγοριοποιήσεις του τύπου «Πολυτεχνίτες vsΤΕΙτζήδες», «αιώνιοι vs τυπικοί» λες και θα αντιμετωπίσουμε διαφορετικές συνθήκες εργασίας (ή ανεργίας…). 

• Στη λογική του ατομικού δρόμου που σπέρνει αυταπάτες για επιβίωση εις βάρος των υπολοίπων και υπόσχεται κοινωνική ανέλιξη. 

• Στην εφαρμογή της αξιολόγησης, που τελικά λειτουργεί ως μοχλός πίεσης για την υλοποίηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που φέρνει διαγραφές, ατομικό φάκελο σπουδών, δίδακτρα, μειωμένες φοιτητικές παροχές. 

• Στη σύνδεση προγραμμάτων σπουδών – αγορά εργασίας. Για τη ΔΑΠ χρειάζεται άμεση προσαρμογή του προγράμματος με τις απαιτήσεις της αγοράς. Μας λένε, δηλαδή, ότι θέλουν να παίρνουμε ακόμα πιο κατακερματισμένη γνώση, εναρμονισμένη με τις ανάγκες του κεφαλαίου με αποτέλεσμα να μην έχουμε εποπτεία πάνω στο γνωστικό μας αντικείμενο και να βγαίνουμε φτηνοί, εξειδικευμένοι και ευέλικτοι εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα, έρμαιο στα χέρια της εργοδοσίας. 

• Στη δημιουργία ειδικού σώματος φύλαξης των Ιδρυμάτων & έκδοση ειδικής κάρτας εισόδου για όλους τους φοιτητές! Εν ολίγοις, έμπρακτη κατάργηση του ασύλου, αποστείρωση του πανεπιστημίου από κάθε δυνατότητα ανάπτυξης μαχητικών αγώνων, ποινικοποίηση κάθε αγωνιζόμενου κομματιού εντός του, facecontrol στους “επικίνδυνους”. Με λίγα λόγια τάξη και ασφάλεια, γιατί πώς αλλιώς θα έρθουν οι επιχειρήσεις, όπως εύστοχα αναρωτιόταν ο Παπαμιμίκος, γραμματέας της ΟΝΝΕΔ, πώς αλλιώς θα έρθει η ανάπτυξη (όπου ανάπτυξη βάλε εκμετάλλευση της γνώσης και της έρευνας); 

• Στη παράταξη του τσεκοροφόρου Βορίδη και των Ranger, του Καλαμπόκα που σκότωσε με σιδερολοστό στο κεφάλι τον αγωνιστή Νίκο Τεμπονέρα στις καταλήψεις της Πάτρας το ’91, στη παράταξη των μπράβων που το 2011 στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης χτύπησαν αγωνιστές και προφύλαξαν τη διαδικασία συγκρότησης του Συμβουλίου Διοίκησης. Στη παράταξη που κάτω απ την μπλε φτερούγα «φωλιάζουν» φασιστικές αντιλήψεις. 

• Στην «ανιδιοτελή» (ή αλλιώς τσάμπα) προσφορά των φοιτητών σε δουλειές γραμματειακής υποστήριξης είτε στο εκάστοτε τμήμα είτε σε καθηγητές. (βλέπε Πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για εκπαιδευόμενους φοιτητές από το Κέντρο Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης του ΑΠΘ) 

• Στις εργολαβίες που εκμεταλλεύονται εργαζόμενους για να κάνουν τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνουν εργαζόμενοι προσλαμβανόμενοι από το πανεπιστήμιο με πλήρη εργασιακά δικαιώματα. Εργολαβίες που έχουν πολλαπλάσιο κόστος στο πανεπιστήμιο σε σχέση με την μόνιμη πρόσληψη προσωπικού από το Ίδρυμα. 

Δεν θέλουμε σωτήρες! Θέλουμε οι ίδιοι φοιτητές να είναι στις Γενικές τους Συνελεύσεις, ν’ αποφασίζουν οι ίδιοι για τους ίδιους. Θέλουμε δυνατούς Συλλόγους, να παλεύουν συντονισμένοι για την διεκδίκηση και την επιβολή των σύγχρονων αναγκών τους. Θέλουμε η νεολαία να ζήσει ελεύθερα. 

Γι' αυτό και σε αυτές τις εκλογές τσακίζουμε την ΔΑΠ – ΝΔΦΚ. Σπάμε την αυτοδυναμία τσακίζοντας την υποταγή και την συνδιαλλαγή μέσα στα πανεπιστήμια. Τσακίζουμε κάθε λογική αναμονής και συναίνεσης. 

ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ…..ΝΑ ΜΗ ΨΗΦΙΣΩ….

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται φθίνουσα συμμετοχή στις φοιτητικές εκλογές, γεγονός που δεν είναι άσχετο με τη γενικότερη κατάσταση του συλλόγου (αυτοδυναμία ΔΑΠ) αλλά και την απομαζικοποίηση των γενικών συνελεύσεων. Οι φοιτητικές εκλογές εκφράζουν σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή τα πολιτικά ρεύματα εντός των φοιτητικών συλλόγων και καθορίζουν ως ένα βαθμό τη λειτουργία τους την επόμενη περίοδο.

Η αποχή ως πρακτική αποτελεί απόληξη πολλών και διαφορετικών απόψεων, η καθεμία από τις οποίες φέρει και αντίστοιχα επιχειρήματα υπέρ της, τα οποία θα προσπαθήσουμε να αποδομήσουμε παρακάτω.

Επιχείρημα πρώτο: « ΣΚΑΤΑ στα κόμματα και τις παρατάξεις »

Στα αμφιθέατρα συχνά ακούγεται η άποψη «όλες οι παρατάξεις είναι ίδιες. Γιατί να ασχοληθώ μ’ αυτά τα πράγματα;». 

Από τη μία είναι οι καθεστωτικές παρατάξεις που η πολιτική τους πρακτική αναλώνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό σε πάρτυ, εκδρομούλες, κονέ με καθηγητές και σημειώσεις, κρύβοντας κάτω από το χαλί τη στήριξη των αντιλαϊκών πολιτικών. Από την άλλη, εμείς ως Αντιδομή, σε καμία περίπτωση δεν ταυτιζόμαστε με αυτές τις παραταξιακές λογικές. Αντιλαμβανόμαστε το σχήμα μας ως πυρήνα γύρω από τον οποίο συσπειρώνονται φοιτητές που αγωνίζονται από κοινού για την υπεράσπιση των συμφερόντων και δικαιωμάτων τους και τη βελτίωση της καθημερινότητάς τους.Μέσα απ’ τις κινητοποιήσεις μας επιδιώκουμε να βελτιώσουμε τις ζωές μας, βάζοντας αναχώματα στις αστικές πολιτικές. Καταλαβαίνουμε ότι αυτό επιτυγχάνεται μόνο μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες και όχι επιλέγοντας τον ατομικό και ανταγωνιστικό δρόμο, για αυτό και παλεύουμε για την αναζωπύρωση των συλλόγων και των διαδικασιών τους. Άλλωστε στην πράξη, το απολιτίκ δεν εκφράζει απαξίωση, αλλά σιωπηρή συναίνεση στις πολιτικές που μας επιβάλλονται.