Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν ξεσηκώνονται!

Εσωτερικοί κανονισμοί... πλησιάζουν απειλητικά!

Απόφαση του πανελλαδικού διημέρου της ΕΑΑΚ 1-2 Νοέμβρη 2013

Η μάχη του Στάλινγκραντ

πηγή

Ήταν 31 Γενάρη του 1943. Πριν από ακριβώς 71 χρόνια η Ανώτατη Διοίκηση των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων εκδίδει το Ανακοινωθέν για τη συντριβή των Ναζί στο Βόλγα. Την ίδια μέρα παραδίδεται η νότια ομάδα των γερμανικών ναζιστικών δυνάμεων με επικεφαλής τον διοικητή της 6ης στρατιάς Φ. Πάουλους, που μόλις είχε προαχθεί από τον Χίτλερ σε στρατάρχη. Το ανακοινωθέν είναι ουσιαστικά η αναγγελία της νίκης στη μάχη του Στάλινγκραντ, η οποία ολοκληρώνεται στις 2 Φλεβάρη του 1943, με την παράδοση των τελευταίων υπολειμμάτων της βόρειας ομάδας των γερμανικών δυνάμεων.

   Στις 2 Φλεβάρη 1943, ο Στάλιν απηύθυνε ημερήσια διαταγή προς τα στρατεύματα του Ντον, όπου έλεγε: «Στον αντιπρόσωπο του Αρχηγείου της Ανωτάτης διοίκησης του στρατού, στρατάρχη του πυροβολικού σ. Βορόνοφ. Στον διοικητή των στρατευμάτων του μετώπου του Ντον, στρατηγό σ. Ροκοσόφσκι. Συγχαίρω εσάς και τα στρατεύματα του μετώπου του Ντον για το επιτυχημένο ξεκαθάρισμα των εχθρικών στρατευμάτων που είχαν κυκλωθεί κοντά στο Στάλινγκραντ. Εκφράζω τις ευχαριστίες μου σε όλους τους μαχητές, διοικητές και πολιτικούς καθοδηγητές του μετώπου του Ντον για τις εξαιρετικές αυτές πολεμικές επιχειρήσεις».

«Η μεγαλύτερη μάχη στην ιστορία των πολέμων».
Ας δούμε τι ήταν αυτό που συντελέστηκε στο Στάλινγκραντ, στη μάχη που χαρακτηρίστηκε ως «η μεγαλύτερη στην ιστορία των πολέμων».
   
Το καλοκαίρι του 1942, τα γερμανικά στρατεύματα εξαπέλυσαν μεγάλη επίθεση στο Νότιο Τομέα του Ανατολικού Μετώπου. Ένα τμήμα κινήθηκε προς το Στάλινγκραντ και έφτασε στα άκρα της πόλης. Διακηρυγμένος στόχος των γερμανικών στρατευμάτων ήταν η συντριβή της σοβιετικής αντίστασης και η κατάληψη του μεγαλύτερου μέρους των βασικών στρατιωτικών και οικονομικών κέντρων της ΕΣΣΔ. Για τη ναζιστική επίθεση προετοιμάστηκαν 8 στρατιές, πέντε γερμανικές, μια ρουμάνικη, μια ιταλική και μια ουγγρική, αφού η ευρύτερη περιοχή του Στάλινγκραντ, όπως και η ίδια η πόλη, έπαιζε σημαντικό ρόλο στο πολεμικο-οικονομικό δυναμικό της Σοβιετικής Ενωσης.
   
Παρά τη σημασία που είχε η μάχη του Στάλινγκραντ για την έκβαση ολόκληρου του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ΕΣΣΔ έδωσε αυτήν τη μάχη εντελώς μόνη και αβοήθητη, εγκαταλελειμμένη, φτάνοντας πολλές φορές στο χείλος της καταστροφής. Βλέποντας το συσχετισμό δυνάμεων εκείνης της εποχής ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και τη χιτλερική Γερμανία, δεν μπορεί παρά να μιλήσει κανείς για θαύμα. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι με την επίθεσή της εναντίον της ΕΣΣΔ, η ναζιστική Γερμανία είχε καταφέρει να καταλάβει τις σοβιετικές αγροτικές και βιομηχανικές περιοχές, που προπολεμικά έδιναν το 71% της παραγωγής χυτοσιδήρου, το 58% του χάλυβα, το 57% του τροχαίου υλικού, το 63% του άνθρακα, καθώς και τον κύριο όγκο του πολεμικού εξοπλισμού και των εφοδίων. Οι κατακτημένες σοβιετικές περιοχές, όπου ζούσε προπολεμικά το 42% του πληθυσμού της χώρας, κάλυπταν το 40% του συνολικού χώρου παραγωγής σιτηρών και το 38% της κτηνοτροφίας. Το θαύμα, όμως, συντελέστηκε. «Δεν υπάρχει γη για μας πέρα από το Βόλγα», ήταν τα λόγια ενός από τους ήρωες της μάχης, του ελεύθερου σκοπευτή Βασίλι Ζάιτσεφ. Το θαύμα, όπως αποδείχτηκε, συνίστατο στα τεράστια αποθέματα δύναμης του σοβιετικού λαού για την υπεράσπιση της πατρίδας του και των κοινωνικών του κατακτήσεων.


«Όχι δεύτερο μέτωπο»!
   
Οι δυτικές δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η Αγγλία, αντιμετώπισαν τη μάχη του Στάλινγκραντ ως ευκαιρία να υπάρξει, το λιγότερο, μια αμοιβαία εξασθένηση της ΕΣΣΔ και της Γερμανίας, ώστε αφενός να ξεμπερδεύουν με το σοσιαλισμό και αφετέρου να διαμοιράσουν τις παγκόσμιες αγορές μεταξύ τους, χωρίς την εμπλοκή του άλλου μεγάλου ιμπεριαλιστή ανταγωνιστή τους, της Γερμανίας. Ετσι, αρνήθηκαν να ανοίξουν ένα δεύτερο μέτωπο στην Ευρώπη κατά των δυνάμεων του γερμανικού φασισμού κι έδωσαν τη δυνατότητα στον Χίτλερ να συγκεντρώσει στο ανατολικό μέτωπο τεράστιο αριθμό δυνάμεων και πολεμικού υλικού.
   
Μάλιστα, ο Τσόρτσιλ, με αφορμή το ταξίδι του στην ΕΣΣΔ μέσα στο 1942, γράφει: «Σκεπτόμουν την αποστολή που με έφερνε στο θλιβερό αυτό μπολσεβικικό κράτος. Άλλοτε, είχα προσπαθήσει με όλες τις δυνάμεις μου, να το στραγγαλίσω στη γέννησή του και ως την εμφάνιση του Χίτλερ το θεωρούσα θανάσιμο εχθρό της ελευθερίας και του πολιτισμού. Ποιο ήταν τώρα το καθήκον μου; Ο στρατηγός Ουέιβελ, που είχε φιλολογική διάθεση, τα ανακεφαλαίωσε όλα σε ένα ποίημα με πολλές στροφές, που τελείωνε με τις λέξεις: "Οχι δεύτερο μέτωπο το 1942"». (Ουίνστον Τσόρτσιλ: «2ος Παγκόσμιος Πόλεμος», εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ, τόμος Δ σελ. 317).

ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ ΤΩΝ 16 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΗΣ 17_11_12

Σχετικά με το καμαράκι του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Μηχανικών

Πως έχει η υπάρχουσα κατάσταση…
Το καμαράκι του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Μηχανικών (Σ.Φ.Π.Μ.), είναι ένας από τους χώρους του συλλόγου μας. Βρίσκεται δεξιά μπαίνοντας στην πτέρυγα, με είσοδο μια μπλε πόρτα ασφαλείας. Είναι λογικό οι περισσότεροι να μην γνωρίζουν καν την ύπαρξη του, αφού η χρήση του περιορίζεται μόνο στην αποθήκευση αντικειμένων και υλικών των παρατάξεων και των πολιτικών φορέων στην σχολή. Μία ακόμη του χρήση, είναι για την διεξαγωγή των Διοικητικών Συμβουλίων (Δ.Σ.). Δεν είναι ανοιχτό στους φοιτητές του συλλόγου, αφού κλειδώνει μετά από κάποια ώρα με ψήφισμα που πέρασε η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο Δ.Σ. μια προηγούμενη περίοδο και σύμφωνα με το οποίο, κλειδιά έχουν μόνο όσοι έχουν στο Δ.Σ. έδρα. Σε αντίθεση με την κατάσταση που επικρατεί σε άλλους συλλόγους του Πολυτεχνείου (π.χ. Αρχιτέκτονες, Ηλεκτρολόγοι-Μηχανολόγοι, Τοπογράφοι) που το καμαράκι έχει διαφορετική υπόσταση μέσα στον σύλλογο, έχει υπάρξει κατά περιόδους ή και υπάρχει ακόμη ζωντανός κοινωνικός χώρος για τους φοιτητές. 

...και πως θα θέλαμε να έχει.
Εμείς, ως Αντιδομή-Ε.Α.Α.Κ. θεωρούμε πως το καμαράκι μας, πρέπει να έχει διαφορετική υπόσταση μέσα στον σύλλογο. Καταρχάς, πρέπει να είναι ανοιχτό σε όλους, ανεξαιρέτως, τους φοιτητές του συλλόγου, καθώς αντιλαμβανόμαστε πως είναι κτήμα αυτού. Πιστεύουμε πως το πανεπιστήμιο δεν είναι αποκλειστικά χώρος διεξαγωγής μαθημάτων, αλλα έχει και κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική υπόσταση. Πως μέσα σε αυτό, αναπτύσσονται κινήματα, διεξάγονται συλλογικές διαδικασίες και βρίσκουν χώρο έκφρασης πολιτιστικές ομάδες όπως θεατρικές, μουσικές και κινηματογραφικές ομάδες (όπως για παράδειγμα η κινηματογραφική ομάδα στην σχολή μας, η Cinema Group).

Για τους άλλους φοιτητές

πηγή

Είναι κοινός τόπος – τις ημέρες της κρίσης αλλά ήδη από αρκετά παλαιότερα- πως σε κάθε περίπτωση διεκδίκησης ενός κλάδου, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης θα υπερτονίσουν ή θα εφεύρουν επιπτώσεις, θα ανακαλύψουν θύματα και θα εστιάσουν σε επιπτώσεις σε προσωπικό επίπεδο ώστε να γενικεύσουν τηλεοπτικά, ορίζοντας το επιμέρους ως γενικό κανόνα. Έτσι, το βασικό αποτέλεσμα των πορειών στο κέντρο είναι τα κλειστά μαγαζιά και το πρόσωπο ο καταστηματάρχης που βλέπει την επιχείρησή του να πέφτει έξω, στις Σκουριές βασικό αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων είναι η απουσία και η καθυστέρηση των επενδύσεων και βασικό πρόσωπο ο εργάτης που δεν μπορεί να δουλέψει στα μεταλλεία και μάταια περιμένει την ευλογία της εξόρυξης, στις απεργίες του μετρό ο ταλαίπωρος Αθηναίος πολίτης που δεν μπορεί να μετακινηθεί, στις απεργίες των ναυτεργατών ο επιχειρηματίας του τουριστικού κλάδου κτλ. Αφού πρώτα η αντίθετη (και σε συντριπτική πλειοψηφία κυρίαρχη) άποψη λοιδορείται, στην συνέχεια αποσιωπάται σε προσωπικό επίπεδο. Όταν θα ανασυρθεί από την παύση βασικό της μέλημα θα είναι να απολογηθεί για κάθε προσωπικό δράμα που κατασκευάστηκε ή υπερτονίστηκε. Πίσω από τα λακόστ δάκρυα της Τρέμη και των Πρετεντέρηδων, υπάρχει πάντα μια σαφής και προσεκτικά διαρθρωμένη τακτική: περιγράφουμε την κάθε διαμαρτυρία ως εγωιστικό συντεχνιασμό, στρέφουμε την μία ομάδα ενάντια στην άλλη και τελικά προσπαθούμε να στρέψουμε ολόκληρη την κοινωνία ενάντια σε κάθε έναν που διεκδικεί τα δικαιώματα του. Μιλώντας πάντα σαν ταπεινοί εκπρόσωποί σας, μιλώντας σαν να είμαστε ένας από εσάς.

Τις τελευταίες μέρες, ένας οικείος απεγνωσμένος κατακλύζει πρωτοσέλιδα και οθόνες. Είναι ο φοιτητής που βρίσκει την σχολή του κλειστή ενώ αυτός θέλει να σπουδάσει, τα παιδιά που πληρώνουν τις αυθαιρεσίες των μεγάλων, το ‘’δράμα μιας γενιάς’’ όπως έγραψε πρόσφατα το Έθνος. Και ενώ φυσικά κάθε κινητοποίηση είναι λογικό να δημιουργεί και επιμέρους προβλήματα, με το να αποσιωπούνται οι επιπτώσεις που θα έχουν οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις τόσο στα παιδιά αυτά που παρουσιάζονται ως θύματα όσο και στο πανεπιστήμιο γενικότερα, η στάση των απεργών (όπως και των φοιτητών που κάναν καταλήψεις σε παλαιότερες περιπτώσεις) παρουσιάζεται σαν ένα εγωιστικό καπρίτσιο, σαν ένα παράλογο αίτημα που για προσωπικά μικρο οφέλη βάζει σε κίνδυνο ολόκληρο το μέλλον της κοινωνίας. Ο φοιτητής που ενσαρκώνει τον Φοιτητή, γίνεται βασικό εργαλείο συναισθηματικού τραμπουκισμού, σε μια διαδικασία όπου η κακοπαιγμένη μελούρα κοινωνικά ανάλγητων ανθρώπων (δημοσιογράφων και πολιτικών) θα είναι το κυρίαρχο επιχείρημα απέναντι σε ανθρώπους που απολύονται, ξεριζώνονται, διαλύονται. Ο άτυπος και πολλαπλός διάλογος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μας αποκάλυψε, πως οι περισσότεροι από τους φοιτητές που διαμαρτύρονται για τις κλειστές σχολές σε οθόνες και πρωτοσέλιδα είναι μέλη της ΔΑΠ. Όμοια στελεχωμένη υπήρξε και η παρωδία πορείας την Παρασκευή στα Προπύλαια από φοιτητές κατά της απεργίας. Γιατί όμως δεν μιλάει κανείς και για τους ‘’άλλους’’ φοιτητές.

Οι άλλοι φοιτητές

Για εκείνους που είδαν το πανεπιστήμιο σαν ένα ευρύχωρο καταφύγιο μακριά από το κάτεργο του σχολείου και τη θηλειά των πανελληνίων, για εκείνους που εκεί έμαθαν να κοινωνικοποιούνται, να διαφωνούν και να διεκδικούν, για εκείνους που έμαθαν να ανταλλάσσουν βιβλία, απόψεις και μπινελίκια. Για εκείνους που πίστεψαν πως γνώση δεν είναι μια στεγνή πληροφορία ή ένας αλγόριθμος αλλά ένας τρόπος να υπάρχεις στον κόσμο, για εκείνους που δεν κουβάλησαν την τσάντα του καθηγητή και δεν παζάρεψαν για Δαπίτικες σημειώσεις της δεκάρας, για εκείνους που έστησαν συζητήσεις, συναυλίες και αυτοσχέδια περιοδικά, για εκείνους που ένας στίχος σε μια υποσημείωση ήταν σημαντικότερο μάθημα από όλα τα εξάμηνα λατινικών. Για εκείνους που ο ελεύθερος χρόνος δεν ήταν ποτέ χαμένος χρόνος και για εκείνους που επέμεναν να μαθαίνουν με τον διάλογο και όχι με την αποστήθιση. Για εκείνους που αντέγραψαν, έχασαν εξεταστικές αλλά τελικά έμαθαν με τον δικό τους τρόπο. Για εκείνους που δεν είχαν δεύτερες σκέψεις για να κατέβουν στην πορεία και για εκείνους που η πολιτική συζήτηση έληγε πάντα το ξημέρωμα. Για εκείνους που αποφάσισαν πως το να ανταγωνίζονται τον διπλανό τους δεν είναι η ζωή που τους ταιριάζει. Για εκείνους που η αλληλεγγύη ήταν το σημαντικότερο μάθημα. Ας μιλήσουμε για εκείνους τους φοιτητές και αυτά τα πανεπιστήμια.

Πανεπιστήμια ή Μνημόνια;

πηγή

Στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, η γραμματεία του Τμήματος Πληροφορικής εξυπηρετεί 2.051 προπτυχιακούς φοιτητές, 760 μεταπτυχιακούς φοιτητές, 240 υποψήφιους διδάκτορες και φροντίζει για το σύνολο της λειτουργίας του Τμήματος. Αν εφαρμοστεί η πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου, τότε ο αριθμός των διοικητικών υπαλλήλων που θα απομείνουν στο Τμήμα για να επιτελούν τις παραπάνω λειτουργίες είναι… μηδέν! Κανένας!

Στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, η γραμματεία του Τμήματος Χημείας εξυπηρετεί 1.862 προπτυχιακούς φοιτητές, 309 μεταπτυχιακούς φοιτητές, 130 υποψήφιους διδάκτορες και φροντίζει για το σύνολο της λειτουργίας του Τμήματος. Αν εφαρμοστεί η πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου, τότε ο αριθμός των διοικητικών υπαλλήλων που θα απομείνουν στο Τμήμα για να επιτελούν τις παραπάνω λειτουργίες είναι… μηδέν! Κανένας!

Η γραμματεία του Τμήματος Γαλλικής Φιλολογίας εξυπηρετεί 3.329 προπτυχιακούς φοιτητές, 72 μεταπτυχιακούς φοιτητές, 48 υποψήφιους διδάκτορες και φροντίζει για το σύνολο της λειτουργίας του Τμήματος. Αν εφαρμοστεί η πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου, τότε ο αριθμός των διοικητικών υπαλλήλων που θα απομείνουν στο Τμήμα για να επιτελούν τις παραπάνω λειτουργίες είναι… ένας!

Η γραμματεία του Τμήματος Φυσικής εξυπηρετεί 2.000 προπτυχιακούς φοιτητές, 94 μέλη ΔΕΠ, 300 μεταπτυχιακούς φοιτητές και 150 υποψήφιους διδάκτορες. Από τα 6 άτομα που διέθετε η γραμματεία, με την πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου μένει… μηδέν. Κανένας!

Η γραμματεία του Τμήματος Φαρμακευτικής εξυπηρετεί κατ’ έτος: 133 προπτυχιακούς φοιτητές, 43 μεταπτυχιακούς και 8 υποψήφιου διδάκτορες κατά μέσο όρο. Από τα 4 άτομα που διέθετε η γραμματεία, με την πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου μένει… ένας!

Πανεπιστήμιο Αιγαίου: από τι κινδυνεύει να χαθεί τελικά το εξάμηνο;

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση διακηρύσσει ότι δε θέλει να χαθεί το εξάμηνο για τους φοιτητές από την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων επιστρατεύοντας τον κρατικό μηχανισμό για να την καταστείλει, στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου το εξάμηνο κινδυνεύει να χαθεί για χιλιάδες φοιτητές καθώς ήδη χάνονται μαθήματα και πρακτικές, όχι γιατί απεργούν οι διοικητικοί υπάλληλοι, αλλά γιατί δεν υπάρχει διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό (ΔΕΠ), με ευθύνη του Υπουργείου Παιδείας.

Όπως ανακοίνωσαν οι πρυτανικές αρχές του Πανεπιστημίου Αιγαίου οι φοιτητές του ιδρύματος θα αναγκαστούν να παρατείνουν τις σπουδές τους κατά ένα εξάμηνο, καθώς τρεις μήνες μετά την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς δεν έχουν διοριστεί μέλη ΔΕΠ και έκτακτο εκπαιδευτικό προσωπικό. Αξίζει να σημειωθεί βέβαια, πως οι πρυτανικές αρχές ουσιαστικά επιζητούν την εφαρμογή του νόμου - πλαισίου για την παιδεία που δεν λύνει τα προβλήματα, αντίθετα τα επιτείνει.

Στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου δεν έχουν διοριστεί 21 μέλη ΔΕΠ, όπως προβλέπει το σχετικό Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) , που θα έπρεπε να είχαν ήδη αναλάβει 42 προπτυχιακά μαθήματα ενώ δεν έχουν αποσπαστεί εκπαιδευτικοί για τη σύνδεση με τα σχολεία που είναι απολύτως απαραίτητοι για την υλοποίηση των μαθημάτων πρακτικής άσκησης στα παιδαγωγικά τμήματα της χώρας.

Παράλληλα η έλλειψη χρηματοδότησης από τα ταμειακά υπόλοιπα θα έχει ως συνέπεια να μην προσφερθούν φέτος πλήρη προγράμματα σπουδών.

πηγή

Η κυβέρνηση κατεβάζει στο δρόμο τους Ranger της ΟΝΝΕΔ με συγκέντρωση στα Προπύλαια

πηγή 

Στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης δημοσιεύτηκε κάλεσμα σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας τη Παρασκευή στα Προπύλαια το οποίο ξεκινά από τον ιστότοπο anoixtessxoles.gr ο οποίος μαζεύει υπογραφές ενάντια στις κινητοποιήσεις διοικητικών και φοιτητών στα πανεπιστήμια και εκπορεύεται από τα βάθη των γραφείων της ΟΝΝΕΔ.

“Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο! Μετά από 11 εβδομάδες, ΕΚΠΑ και ΕΜΠ παραμένουν κλειστά. Καλούμε όλους τους φοιτητές να βρίσκονται στα προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, ωστε όλοι μαζί να δηλώσουμε την πρόθεσή μας να ανοίξουν τα Πανεπιστήμια!” αναφέρει το σχετικό κάλεσμα.

Η εν λόγω κίνηση προωθείται από τις δυνάμεις της κυβερνητικής παράταξης στα ΑΕΙ, την ώρα που κλίμα έντασης επικρατεί στα ΑΕΙ υπό το βάρος των διαρροών τόσο για εισβολή των ΜΑΤ, όσο και για επιστράτευση των απεργών. Όπως έχει παραδεχθεί και ο ίδιο ο Πρόεδρος της σε δηλώσεις του: “"Όποιος έχει δει το site της οργάνωσης δε θα δυσκολευτεί να καταλάβει ότι είναι δική μας πρωτοβουλία και σας λέω ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες”. Μάλιστα στους “συμμετέχοντες” στο σχετικό event στο facebook συναντάμε και στελέχη της ΟΝΝΕΔ όπως τον Αποστόλη Μπακόλα μέλος του Εκτελεστικού γραφείου της ΟΝΝΕΔ και γραμματέα της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ.

Περι μαθημάτων δημοκρατίας…

Την στιγμή που ανακοινώνονται από το Υπουργείο – ξεκάθαρα πλέον – τα ονόματα με τους διοικητικούς υπαλλήλους που απολύονται, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (ΝΔ στα πανεπιστήμια), επιχειρεί μέσω των Δ.Σ. (Διοικητικών Συμβουλίων, που αποτελούνται από τις έδρες των πολιτικών φορέων που κατεβαίνουν στις εκλογές, ανάλογα με το εκλογικό τους αποτέλεσμα) να περάσει ένα ψήφισμα για ανοιχτές σχολές σε ΕΜΠ και ΕΚΠΑ. Στα ιδρύματα αυτά, διοικητικοί και φοιτητές έχουν προχωρήσει σε καταλήψεις. Καταλήψεις γιατί; Διότι διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα του ανθρώπου να εργάζεται και μέσω αυτού να εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή ζωή. Διότι αντιλαμβάνονται πως με ένα σύστημα που καταργεί ελευθερίες και δικαιώματα, που εκμεταλλεύεται τον λαό, δεν υπάρχουν περιθώρια διαλόγου και συναίνεσης. Είναι ή αυτοί, ή η πολιτική που τους εξαθλιώνει. Αντίθετα, με τους ανυποχώρητους αγώνες και την κατάληψη ως μοναδικό μέσο πίεσης στην κατεύθυνση της δικαίωσης των αιτημάτων τους, μπορούν να κερδίσουν! Όπως το κίνημα έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν.