3+1 λόγοι για να βρεθείς τη Τρίτη 19/5 στη Γενική Συνέλευση Τμήματος (συνέλευση καθηγητών)

στις 10:15 στον 1ο όροφο του κτιρίου Υδραυλικής που θα συζητήσουν

το πρόγραμμα σπουδών σου!

1. Το πρόγραμμα σπουδών, αφορά τους φοιτητές του συλλόγου, άρα και εσένα! 

Αν δεν αφορά εμάς το περιεχόμενο των σπουδών μας, ποιόν αφορά; Εμάς πρώτα απ’ όλους θα επηρεάσει το αν μαθήματα θα καταργηθούν ή θα συγχωνευθούν, αν το αντικείμενο σπουδών μας κατακερματίζεται, αν η εντατικοποίηση των σπουδών μας δεν μας επιτρέπει να σηκώσουμε κεφάλι. Εμάς επίσης θα επηρεάσουν οι εξελίξεις που θα κατακερματίσουν τα επαγγελματικά μας δικαιώματα, από ένα πτυχίο που δεν θα αποτελεί προϋπόθεση για δουλειά αλλά διαβατήριο για την ανεργία. Αν εμείς δε κάνουμε κάτι γι’ αυτό και αφήσουμε τις εξελίξεις στη τύχη τους, η κατάσταση που θα έρθουμε να συναντήσουμε δεν θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τα δικαιώματα μας σε μόρφωση και δουλειά. 

2. Έχουν σκοπό να συγχωνεύσουν, να καταργήσουν και να κατανέμουν διαφορετικά μαθήματα στο πρόγραμμα σπουδών!

Στη προηγούμενη συνέλευση τμήματος, οι καθηγητές μας είπαν πως το πρόγραμμα είναι πολύ «φορτωμένο» (τι κρίμα που δε σκέφτονταν το ίδιο όταν βάζαν το ένα υποχρεωτικό τεστ πίσω από το άλλο)! Για να το ελαφρύνουν, σκέφτηκαν να καταργήσουν μαθήματα ή να τα συγχωνεύσουν (π.χ. ακούστηκε η κατάργηση της Φυσικής). Αποτέλεσμα αυτού δε θα είναι πιο ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών, αλλά μαθήματα με υπέρογκη ύλη, πολύ δυσκολότερα στη διεκπεραίωση. Είπαν επίσης πως μαθήματα του κορμού θα τα μεταφέρουν στους τομείς. Σαν να λέμε, «κάτι πρέπει να κάνουμε ώστε σε ένα επόμενο διάστημα να πούμε πως ο κορμός του προγράμματος σπουδών δεν αρκεί για να ανταποκρίνεται σε ένα συνολικό πτυχίο Πολιτικού Μηχανικού, άρα το πτυχίο πρέπει να διασπαστεί ανάλογα με τους τομείς». Αν πάμε λίγο παραπέρα, σε μια αγορά εργασίας που το πτυχίο δεν θα είναι η μόνη προϋπόθεση για δουλειά, φανταστείτε με ποιους όρους θα μπορούμε να εργαστούμε! Θα χρειαστεί, όσων η τσέπη αντέχει, να ριχτούμε σε σεμινάρια κατάρτισης προκειμένου να συμπληρώσουμε τα «προσόντα» για να μας προσλάβουν οι κατασκευαστικοί όμιλοι (μιας και τα μικρά γραφεία αφανίζονται το ένα μετά το άλλο).

Να θάψουμε την αυτοδυναμία της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Μπροστά στην κάλπη, κοκκινίζω...

Μπροστά στην κάλπη, κοκκινίζω...

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές στις 13 Μάη πραγματοποιούνται μετά από την αλλαγή της κυβέρνησης και την ανάδειξη της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ η οποία παρόλο το φιλολαϊκό προσωπείο που προβάλει, μάλλον αδυνατεί να καλυτερεύσει τις ζωές μας ουσιαστικά. Το πόσο δωρεάν και δημόσιο είναι το πανεπιστήμιο, οι ελευθερίες εντός τουαλλά και τα δικαιώματα που κατοχυρώνει το πτυχίο βρίσκονται υπό αμφισβήτηση, ενώ η προοπτική των φοιτητώνπαλαντζάρει ανάμεσα στην ανεργία και στην εργασιακή περιπλάνηση με ελαστικές σχέσεις εργασίας και μισθούς πείνας (πχ voucher). Κρίνεται λοιπόν αναγκαίο το φοιτητικό κίνημα να επιβάλει τις πραγματικές του ανάγκες προκειμένου να διεκδικήσει τους όρους ζωής που του αναλογούν. Οι εκλογές, σαν αποτύπωση συσχετισμών σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, είναι μία μάχη που καλούμαστε να δώσουμε και πρέπει να είναι μια πολιτική διαδικασία στην οποία ο καθένας στηρίζει μια πολιτική αντίληψη και κατεύθυνση. Είναι σημαντικό το φοιτητικό κίνημα να δώσει το μήνυμα ότι ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε αυτοί που απέναντι στις λογικές ανάθεσης των αυτόκλητων σωτήρων προτάσσουμε τους συλλογικούς ανυποχώρητους αγώνες των φοιτητών στο πλάι των εργατών και ολόκληρης της κοινωνίας.

Η διαδικασία αυτή αν και δεν καθορίζει, επηρεάζει τη λειτουργία του συλλόγου μέσα στην επόμενη χρονιά καθώς προκύπτει το Διοικητικό Συμβούλιο του. Το ΔΣ αποτελείται από 11 έδρες οι οποίες μοιράζονται στους πολιτικοσυνδικαλιστικούς σχηματισμούς (σχήματα, παρατάξεις) βάσει του εκλογικού αποτελέσματος και έχει χαρακτήρα λήψης άμεσων αποφάσεων εκ μέρους του συλλόγου. Για μας το ΔΣ πρέπει να είναι μια διαδικασία ανοιχτή για όλους, όπου κάθε φοιτητής μπορεί να παρεμβαίνει και να ελέγχει τις αποφάσεις του. Με αυτή τη λογική, συμμετέχουμε στις εκλογές γιατί θέλουμε να τις κάνουμε μια πολιτική διαδικασία που θα αναμετρηθούν αντιλήψεις και να μη χαρίσουμε καμία διαδικασία λήψης αποφάσεων στουςφοιτητοπατέρεςτης ΔΑΠ. Θέλουμε λοιπόν να παρεμβαίνουμε στο Δ.Σ., όχι για να το παίξουμε οι αφ’ υψηλού αντιπρόσωποι των φοιτητών, αλλά για να μαθαίνουμε τι συμβαίνει μέσα σε αυτό και να το θέτουμε υπό τον έλεγχο του συλλόγου φοιτητών, ώστε στην τελική να μην αποφασίζουν 11 πεφωτισμένα άτομα για εμάς χωρίς εμάς. Ενεργητικά λοιπόν να παίρνουν οι φοιτητές την κατάσταση στα χέρια τους, ώστε να αναπνέει η δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων.

Τι σημαίνει ψήφος στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Ψήφος στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ σημαίνει στήριξη:

• Στις μπίζνες με σημειώσεις, κεράσματα και εκδρομές στις σχολές. 

• Στη διάλυση κάθε αμεσοδημοκρατικής διαδικασίας των συλλόγων και προτείνουν να υπάρχουν κάποιοι εκλεκτοί ΔΑΠίτες που θα τα λένε με τους υπουργούς και τους προέδρους. 

• Στη συνέχιση της καταστροφικής πολιτικής των μνημονίων και της ΕΕ ως τη μόνη ρεαλιστική λύση, που μας ετοιμάζει ένα μέλλον γεμάτο εργασιακή περιπλάνηση, ανεργία και μετανάστευση. 

• Στη λογική του «διαίρει και βασίλευε» δημιουργώντας κατηγοριοποιήσεις του τύπου «Πολυτεχνίτες vsΤΕΙτζήδες», «αιώνιοι vs τυπικοί» λες και θα αντιμετωπίσουμε διαφορετικές συνθήκες εργασίας (ή ανεργίας…). 

• Στη λογική του ατομικού δρόμου που σπέρνει αυταπάτες για επιβίωση εις βάρος των υπολοίπων και υπόσχεται κοινωνική ανέλιξη. 

• Στην εφαρμογή της αξιολόγησης, που τελικά λειτουργεί ως μοχλός πίεσης για την υλοποίηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που φέρνει διαγραφές, ατομικό φάκελο σπουδών, δίδακτρα, μειωμένες φοιτητικές παροχές. 

• Στη σύνδεση προγραμμάτων σπουδών – αγορά εργασίας. Για τη ΔΑΠ χρειάζεται άμεση προσαρμογή του προγράμματος με τις απαιτήσεις της αγοράς. Μας λένε, δηλαδή, ότι θέλουν να παίρνουμε ακόμα πιο κατακερματισμένη γνώση, εναρμονισμένη με τις ανάγκες του κεφαλαίου με αποτέλεσμα να μην έχουμε εποπτεία πάνω στο γνωστικό μας αντικείμενο και να βγαίνουμε φτηνοί, εξειδικευμένοι και ευέλικτοι εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα, έρμαιο στα χέρια της εργοδοσίας. 

• Στη δημιουργία ειδικού σώματος φύλαξης των Ιδρυμάτων & έκδοση ειδικής κάρτας εισόδου για όλους τους φοιτητές! Εν ολίγοις, έμπρακτη κατάργηση του ασύλου, αποστείρωση του πανεπιστημίου από κάθε δυνατότητα ανάπτυξης μαχητικών αγώνων, ποινικοποίηση κάθε αγωνιζόμενου κομματιού εντός του, facecontrol στους “επικίνδυνους”. Με λίγα λόγια τάξη και ασφάλεια, γιατί πώς αλλιώς θα έρθουν οι επιχειρήσεις, όπως εύστοχα αναρωτιόταν ο Παπαμιμίκος, γραμματέας της ΟΝΝΕΔ, πώς αλλιώς θα έρθει η ανάπτυξη (όπου ανάπτυξη βάλε εκμετάλλευση της γνώσης και της έρευνας); 

• Στη παράταξη του τσεκοροφόρου Βορίδη και των Ranger, του Καλαμπόκα που σκότωσε με σιδερολοστό στο κεφάλι τον αγωνιστή Νίκο Τεμπονέρα στις καταλήψεις της Πάτρας το ’91, στη παράταξη των μπράβων που το 2011 στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης χτύπησαν αγωνιστές και προφύλαξαν τη διαδικασία συγκρότησης του Συμβουλίου Διοίκησης. Στη παράταξη που κάτω απ την μπλε φτερούγα «φωλιάζουν» φασιστικές αντιλήψεις. 

• Στην «ανιδιοτελή» (ή αλλιώς τσάμπα) προσφορά των φοιτητών σε δουλειές γραμματειακής υποστήριξης είτε στο εκάστοτε τμήμα είτε σε καθηγητές. (βλέπε Πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για εκπαιδευόμενους φοιτητές από το Κέντρο Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης του ΑΠΘ) 

• Στις εργολαβίες που εκμεταλλεύονται εργαζόμενους για να κάνουν τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνουν εργαζόμενοι προσλαμβανόμενοι από το πανεπιστήμιο με πλήρη εργασιακά δικαιώματα. Εργολαβίες που έχουν πολλαπλάσιο κόστος στο πανεπιστήμιο σε σχέση με την μόνιμη πρόσληψη προσωπικού από το Ίδρυμα. 

Δεν θέλουμε σωτήρες! Θέλουμε οι ίδιοι φοιτητές να είναι στις Γενικές τους Συνελεύσεις, ν’ αποφασίζουν οι ίδιοι για τους ίδιους. Θέλουμε δυνατούς Συλλόγους, να παλεύουν συντονισμένοι για την διεκδίκηση και την επιβολή των σύγχρονων αναγκών τους. Θέλουμε η νεολαία να ζήσει ελεύθερα. 

Γι' αυτό και σε αυτές τις εκλογές τσακίζουμε την ΔΑΠ – ΝΔΦΚ. Σπάμε την αυτοδυναμία τσακίζοντας την υποταγή και την συνδιαλλαγή μέσα στα πανεπιστήμια. Τσακίζουμε κάθε λογική αναμονής και συναίνεσης. 

ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ…..ΝΑ ΜΗ ΨΗΦΙΣΩ….

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται φθίνουσα συμμετοχή στις φοιτητικές εκλογές, γεγονός που δεν είναι άσχετο με τη γενικότερη κατάσταση του συλλόγου (αυτοδυναμία ΔΑΠ) αλλά και την απομαζικοποίηση των γενικών συνελεύσεων. Οι φοιτητικές εκλογές εκφράζουν σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή τα πολιτικά ρεύματα εντός των φοιτητικών συλλόγων και καθορίζουν ως ένα βαθμό τη λειτουργία τους την επόμενη περίοδο.

Η αποχή ως πρακτική αποτελεί απόληξη πολλών και διαφορετικών απόψεων, η καθεμία από τις οποίες φέρει και αντίστοιχα επιχειρήματα υπέρ της, τα οποία θα προσπαθήσουμε να αποδομήσουμε παρακάτω.

Επιχείρημα πρώτο: « ΣΚΑΤΑ στα κόμματα και τις παρατάξεις »

Στα αμφιθέατρα συχνά ακούγεται η άποψη «όλες οι παρατάξεις είναι ίδιες. Γιατί να ασχοληθώ μ’ αυτά τα πράγματα;». 

Από τη μία είναι οι καθεστωτικές παρατάξεις που η πολιτική τους πρακτική αναλώνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό σε πάρτυ, εκδρομούλες, κονέ με καθηγητές και σημειώσεις, κρύβοντας κάτω από το χαλί τη στήριξη των αντιλαϊκών πολιτικών. Από την άλλη, εμείς ως Αντιδομή, σε καμία περίπτωση δεν ταυτιζόμαστε με αυτές τις παραταξιακές λογικές. Αντιλαμβανόμαστε το σχήμα μας ως πυρήνα γύρω από τον οποίο συσπειρώνονται φοιτητές που αγωνίζονται από κοινού για την υπεράσπιση των συμφερόντων και δικαιωμάτων τους και τη βελτίωση της καθημερινότητάς τους.Μέσα απ’ τις κινητοποιήσεις μας επιδιώκουμε να βελτιώσουμε τις ζωές μας, βάζοντας αναχώματα στις αστικές πολιτικές. Καταλαβαίνουμε ότι αυτό επιτυγχάνεται μόνο μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες και όχι επιλέγοντας τον ατομικό και ανταγωνιστικό δρόμο, για αυτό και παλεύουμε για την αναζωπύρωση των συλλόγων και των διαδικασιών τους. Άλλωστε στην πράξη, το απολιτίκ δεν εκφράζει απαξίωση, αλλά σιωπηρή συναίνεση στις πολιτικές που μας επιβάλλονται.

Περί Νέου Πολυνομοσχεδίου για τη Παιδεία…

Πριν λίγες μέρες, παρουσιάστηκε από τον Υπουργό Παιδείας Αριστείδη Μπαλτά το νέο πολυνομοσχέδιο για τη Παιδεία. Για τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - που αυτή τη στιγμή σκουπίζει ρευστό από Δημόσιους Φορείς (Δήμους, Περιφέρειες, Νοσοκομεία, Πανεπιστήμια) για να μπορέσει να ξεπληρώσει τους δανειστές μέχρι το τέλος του Μαϊου - και τη παράταξη της μέσα στο πανεπιστήμιο, την ΑΡ.ΕΝ., θεωρείται το μεγαλύτερο βήμα για τη «Κατεδάφιση του πανεπιστημίου της αγοράς» και την «Οικοδόμηση του πανεπιστημίου των αναγκών μας»! Ωστόσο, αν δει κανείς τι γράφει και κυρίως τι ΔΕΝ γράφει αυτό το πολυνομοσχέδιο, μάλλον θα καταλάβει πως η «Ελπίδα (δεν) έρχεται» και τόσο εύκολα.

Στο πολυνομοσχέδιο περιλαμβάνονται πτυχές όπως είναι η κατάργηση των Συμβουλίων Ιδρύματος, η άρση του ορίου φοίτησης ν+2, η «επαναθέσπιση» του ασύλου και η επαναφορά των φοιτητών στα όργανα διοίκησης. Οι πτυχές αυτές αποτέλεσαν αίτημα του μαχητικού φοιτητικού κινήματος όλο το προηγούμενο διάστημα και βρίσκονται τώρα στις σελίδες του νομοσχεδίου όχι από τη «καλή θέληση του αριστερού Μπαλτά», αλλά επειδή οι σύλλογοι έδωσαν μάχες, αγωνίστηκαν, μάτωσαν κυριολεκτικά και μεταφορικά μπροστά στα ΜΑΤ που φυλούσαν τις κλειστές πόρτες του Φορτσάκη και του Μήτκα. Ωστόσο ακόμη και με τη κατάργηση αυτών των πτυχών και την αντικατάσταση τους με νέες διατάξεις, φαίνεται πως το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο καθώς και η φοιτητική μας ταυτότητα μέσα σε αυτό κρέμεται από μια λεπτή γραμμή.

ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ

Στην προηγούμενη Γενική Συνέλευση του Τμήματος την Τρίτη 28/4 τρόμαξαν τα αυτιά μας όταν ακούσαμε ότι το πρόγραμμα σπουδών του τμήματος πρόκειται να αλλάξει κατά πολύ το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, δηλαδή στο επόμενο τμήμα καθηγητών. Το πρόγραμμα σπουδών μας είχε αλλάξει μόλις πριν 2 χρόνια και έκτοτε είχε συσταθεί μια επιτροπή η οποία θα εξέταζε περαιτέρω αναδιαρθρώσεις του ( δε χρειάζεται να μαντέψεις ποιά επιφανής φιγούρα που κάθεται ολημερίς κι ολονυχτίς στα γαλάζια τραπεζάκια παραγοντίζοντας και τσιμπώντας ψηφαλάκια για τη ΔΑΠ συμμετείχε με οκτώ καθηγητές στην εν λόγω επιτροπή υποτίθεται για να εκφράσει τη φωνή των φοιτητών ). Αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στη δικιά μας σχολή, αλλά αντίστοιχα έχουν περάσει ή έχουν επιχειρηθεί να περάσουν ( αλλά βρήκαν απέναντί τους τις κινητοποιήσεις των φοιτητών οπότε και οι καθηγητές αναγκάστηκαν να τα μαζεύουν) σε πολλά άλλα τμήματα ιδιαιτέρως μετεκλογικά προκειμένου να επισπεύσουν τις διαδικασίες πριν περάσει το νέο πολυνομοσχέδιο.

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΟΜΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ;;

Σ’ αυτή τη φάση επιδιώκουν να περάσουν κάποιες βασικές αλλαγές που θα ανοίξουν το δρόμο για μια σειρά αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων στο επόμενο διάστημα. Κυρίαρχες διατάξεις του νέου προγράμματος είναι:

Η μεταφορά μαθημάτων κορμού μεγαλύτερων εξαμήνων σε μικρότερα και παράλληλα η μετατροπή μαθημάτων κορμού σε υποχρεωτικά τομέα. ( π.χ. η πρόταση που ακούστηκε να κατέβει η Δυναμική σε μικρότερο έτος και να γίνει το Α.Μ.Α.Κ κορμού)

το ζουμί: αυτή μάλλον συνιστά και την κυρίαρχη επιδίωξη καθώς στρώνει το -όχι και τόσο κόκκινο- χαλί της διάσπασης του κύκλου σπουδών σε 3 και 2 έτη το γνωστό σε όλους μας Bachelor και Master και κατ’ επέκτασιν του ενιαίου πτυχίου και επαγγελματικών δικαιωμάτων. H λογική τους είναι απλή: στέλνουν τα δύσκολα μαθήματα στα τρία πρώτα έτη διαμορφώνοντας διακριτά επίπεδα σπουδών, προκειμένου να έρθει ομαλά η διασπαση του πτυχίου. Αυτή η κατεύθυνση αποτελεί βασική στόχευση για τον εκπαιδευτικό μηχανισμό τα τελευταία χρόνια γιατί διαμορφώνει διαφορετικές ροές αποφοίτων πολλών ταχυτήτων προκειμένου αφενός αυτοί που θα καταλήξουν να παίρνουν πτυχίο στα 3 χρόνια να είναι ευέλικτοι και προσαρμόσιμοι στις ανάγκες του κλάδου και της παραγωγής ( φορτώνοντας στην τσέπη τους περαιτέρω επιμορφώσεις) και αφετέρου οι κάτοχοι του Master (που θα τους δίνει τα επαγγελματικά δικαιώματα αποκλειστικά του Τομέα τους) να έχουν την απαιτούμενη εξειδίκευση. Έτσι σε συνδυασμό με την κατάσταση που επικρατεί στην εργασία και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας θέλουν να τσακίσουν κάθε δυνατότητα διεκδίκησης εφόσον ένα εξατομικευμένο πτυχίο ισοδυναμεί με αποφοίτους οι οποίοι δε θα έχουν κανένα ''πάτημα'' για να διεκδικούν συλλογικά.

Τι κρύβεται κάτω από τις φτερούγες του γαλάζιου πουλιού;

               Διαβάζοντας το πλαίσιο που κατέθεσε στην τελευταία συνέλευση του συλλόγου η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, σε σχέση με τις τελευταίες εξαγγελίες του Μπαλτά, τη φοιτητική εκπροσώπηση στα όργανα διοίκησης του πανεπιστημίου και τα επαγγελματικά δικαιώματα που κατοχυρώνει το πτυχίο μας, μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε πουτελικά το πάει. Μπορούμε να δούμε πώς η παράταξη της ΝΔ μέσα στις σχολές, έρχεται για ακόμη μια φορά να παίξει τον ρόλο του εγγυητή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, πλήρως εναρμονισμένη με τα συμφέροντα των πολιτικών εκφραστών του συστήματος και της ελεύθερης αγοράς. Μια πιο αναλυτική ματιά στο πλαίσιο της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, μπορεί να ξεκαθαρίσει περισσότερο το τοπίο:

«Κάτι τέτοιο (σημείωση: η κατάργηση των ΤΕΙ και η απορρόφηση των φοιτητών που σπουδάζουν στα ΑΕΙ) θα προκαλέσει σημαντικό πρόβλημα ιδιαίτερα για εμάς του μηχανικούς, καθώς: θα οδηγηθούμε σε μοιραία εξίσωση των δικαιωμάτων υπομηχανικών και μηχανικών, θα αυξηθεί ο αριθμός των μηχανικών σε μια ήδη κορεσμένη αγορά (…), αναγκαστικά για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του Πολυτεχνείου οι φοιτητές των ΤΕΙ, θα υπάρξουν εκπτώσεις στην ποιότητα και την επάρκεια του Προγράμματος Σπουδών, γεγονός που θα ρίξει την ποιοτική στάθμη των αποφοίτων, οι υλικοτεχνικές υποδομές των Πολυτεχνικών Σχολών δεν είναι ικανές να υποστηρίξουν τη φοίτηση των σπουδαστών που θα απορροφηθούν από τα ΤΕΙ»

Καταρχάς, αν δούμε τι συμβαίνει στη εργασιακή πραγματικότητα, μάλλον δεν είναι οι ΤΕΙτζήδες αυτοί που προκαλούν το πρόβλημα. Οι συνθήκες εργασίας του μηχανικού, όσο και αν οι ΔΑΠίτες προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, δεν συμβαδίζουν καθόλου με την εικόνα των ωραίων γραφείων, των ακριβών αυτοκίνητων, του χρήματος και της ανάληψης των υπέρογκων έργων! Αντιθέτως, το παρόν και το μέλλον του εργαζόμενου μηχανικού, φαίνεται να είναι η μισθωτή σκλαβιά, η κακοπληρωμένη ανασφάλιστη εργασία και η υποταγή στους εργοδότες!Οι μηχανικοί, δουλεύουν όχι σαν υπάλληλοι, αλλά σαν «συνεργαζόμενοι με μπλοκάκι», γεγονός που έχει αντίκτυπο και στην ασφάλισή τους (την καλύπτουν οι ίδιοι, όχι ο εργοδότης τους). Το πρόβλημα με την εξίσωση των δικαιωμάτων μας με τους συναδέλφους από τα ΤΕΙ, δεν είναι ότι θα θιχθεί το «μεγάλο κοινωνικό μας status» ή το ζήτημα «Πολυτεχνίτες vsΤΕΙτζήδες». Πρέπει να εξετάσουμε το ζήτημα ως κομμάτι της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες πτυχές της. Πιο συγκεκριμένα, η εξίσωση των δικαιωμάτων ΑΕΙ και ΤΕΙ και  το σπάσιμο του ενιαίου πτυχίου με τη συνοδευόμενη δημιουργία ατομικού φακέλου, συμπιέζει συνολικά (και του ΑΕΙ και του ΤΕΙ) τα επαγγελματικά μας δικαιώματα ακόμη πιο κάτω. Ακόμη πιο βαθιά στο τσουβάλι της ανεργίας και των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Τώρα σε σχέση με το πρόγραμμα σπουδών, μάλλον δεν είναι οι σπουδαστές που το καθορίζουν. Τα «παιδιά του κατώτερου θεού» (όπως οι προκαταλήψεις θέλουν να μας πείσουν πως είναι) που έγραψαν χαμηλότερους βαθμούς στις πανελλαδικές, δεν θα καθορίσουν εάν το πρόγραμμα σπουδών είναι περισσότερο ή λιγότερο επαρκές. Άλλωστε, η βάση εισαγωγής από το 2010 έως το 2014 έχει φανερή πτώση. Το πρόγραμμα ωστόσο, παρέμεινε αναλλοίωτο. Αυτό που καθορίζει πραγματικά ένα πρόγραμμα σπουδών σε χρόνο, ποιότητα και κατευθύνσεις, είναι οι ανάγκες του κεφαλαίου να διαμορφώνουν έναν εργαζόμενο ευέλικτο, φθηνό και αναλώσιμο.

Τέλος στην αναμονή!

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Τα μηδενικά όρια διαπραγμάτευσης που υπάρχουν μέσα στον ασφυκτικό κλοιό της ΕΕ και του ευρώ ήταν ανέκαθεν μια πραγματικότητα. Ένα μήνα μετά την εκλογή της, τα ανακάλυψε και η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ. Με τη νέα συμφωνία-μνημόνιο  που σύναψε με τους δανειστές της χώρας, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η ελπίδα φεύγει όσο απότομα ήρθε. Η σχεδόν άνευ όρων δέσμευση για υλοποίηση των επιταγών της άρχουσας τάξης από τη νέα κυβέρνηση και η δημόσια αλληλοϋποστήριξη τους (βλ. δηλώσεις Σ.Ε.Β., Βαρδινογιάννη), υποδηλώνει ότι καμία κυβερνητική διαχείριση δεν μπορεί να αλλάξει την υπάρχουσα κοινωνική κατάσταση, με αποτέλεσμα να διατηρείται η ζοφερή, για το λαό και τη  νεολαία, πραγματικότητα.

Στην παιδεία, ο νέος υπουργός Αριστείδης Μπαλτάς έχει προχωρήσει σε μια σωρεία εξαγγελιών από τις οποίες άλλες παίρνει πίσω και άλλες μετασχηματίζει εντέχνως, το γνωστό φαινόμενο «κωλοτούμπα». Σε κάθε περίπτωση, και πέρα από τις προεκλογικές και μετεκλογικές δεσμεύσεις, το παρόν και το μέλλον των φοιτητών και της νεολαίας φαίνεται να μην έχουν πολλά να ζηλέψουν από την αθλιότητα της προηγούμενης κατάστασης.

Η επιχειρηματική μετάλλαξη του πανεπιστημίου συνεχίζεται κανονικά, με ιδιώτες να χρηματοδοτούν την έρευνα και τα προγράμματα σπουδών κάνοντας τις ανάγκες των φοιτητών θυσία για τα κέρδη των επιχειρήσεων, και με εργολάβους να λύνουν και να δένουν σε όλες τις λειτουργίες των ιδρυμάτων.

Ο νόμος-έκτρωμα (Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου), σε πλήρη ευθυγράμμιση με τη Μπολόνια, παραμένει να αιωρείται πάνω από τα κεφάλια μας, με όλες τις αντιδραστικές του διατάξεις (σπάσιμο κύκλου σπουδών, εισαγωγή πιστωτικών μονάδων, διαγραφές, όριο φοίτησης, κατάργηση ασύλου, κατάργηση έντυπων συγγραμάτων,  εγκαθίδρυση συμβουλίων ιδρύματος, επώνυμες έδρες, ιδιωτική χρηματοδότηση ιδρυμάτων κλπ) έτοιμες για εφαρμογή ή ήδη σε ισχύ.

Η μέριμνα τείνει να γίνεται όρος προς εξαφάνιση, με τις εστίες να στεγάζουν ελάχιστους φοιτητές και αλλού να κλείνουν (ΤΕΙ Σίνδου), ο έλεγχος στην ιδιωτική πλέον λέσχη με ηλεκτρονικό σκανάρισμα των πάσο να έχει εγκαθιδρυθεί, τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά να είναι μία πραγματικότητα, οι δωρεάν μετακινήσεις να είναι άπιαστο όνειρο και τα δωρεάν συγγράμματα να βρίσκονται υπό διακύβευση.

Λίγα λόγια για το χρέος

Σίγουρα τον τελευταίο καιρό αυτό, υπάρχει από πολλούς έντονος προβληματισμός σχετικά με το χρέος: πόσο είναι ή όχι βιώσιμο, αν πρέπει ή όχι να διαγραφεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ παρ’ όλη τη ρητορική για διαγραφή του χρέους όλο το προηγούμενο διάστημα και τις υποσχέσεις για «ανακούφιση» του ελληνικού λαού, φαίνεται να έχει αλλάξει στάση, καθώς έχει αποδεχτεί το μεγαλύτερο μέρος του και έχει πλέον και ο ίδιος παραδεχτεί πως ούτε διαπραγματεύσιμο δεν είναι! 

Το ζήτημα του χρέους πρέπει να εξετάζεται από τη σκοπιά του ποιος το δημιούργησε, ποιος το χρωστάει και ποιος καλείται τώρα να το πληρώσει. Τόσα χρόνια αναπαράγεται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για εξυπηρέτηση των αστικών κομμάτων και των συμφερόντων τους, μια πλασματική εξήγηση για την φύση του χρέους. Πως δήθεν είναι απόρροια του σπάταλου τρόπου ζωής του ελληνικού λαού, της ακαμψίας της αγοράς εργασίας, της έλλειψης ανταγωνιστικότητας και της χαλαρής δημοσιονομικής πολιτικής, έτσι ώστε να «δικαιολογούνται» συμπεράσματα που θέλουν ακόμη πιο αντεργατικά μέτρα, ακόμη πιο χαμηλούς μισθούς, ακόμη περισσότερες απολύσεις ως λύση του προβλήματος. Ωστόσο ακόμη και εκεί που τέτοιες μεταρρυθμίσεις εφαρμόζονται κατά κόρον, δηλαδή σε χώρες – υπόδειγμα για τον καπιταλισμό, τα χρέη υπάρχουν και μεγεθύνονται. Για παράδειγμα, το χρέος της Κίνας έχει τετραπλασιαστεί από το 2010 έως το 2014, παρ’ όλο που οι ρυθμοί ανάπτυξης της είναι 7-8% ετησίως και εκατομμύρια άνθρωποι αμείβονται με 1 δολ. την ημέρα χωρίς να έχουν κανένα εργατικό δικαίωμα. Άρα μάλλον, αυτό που παράγει το χρέος δεν είναι αυτό που μας παρουσιάζει η αστική προπαγάνδα. Η δημιουργία, η εξάπλωση και η γιγάντωση του χρέους ουδεμία σχέση έχει με τον τρόπο ζωής του λαού. 

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ Αντιδομης-ΕΑΑΚ στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Ήδη από το μεσημέρι της Δευτέρας, ως Αντιδομή - Ε.Α.Α.Κ. (αλλά και άλλα αριστερά σχήματα στη σχολή) ξεκινήσαμε να μαζεύουμε υπογραφές για τον ορισμό γενικής συνέλευσης του συλλόγου, την Πέμπτη 4/12. Οι πρώτες διαγραφές που έγιναν στο ΠΑΜΑΚ, η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού για το δίκαιο αίτημα να του χορηγηθεί εκπαιδευτική άδεια και η 6/12, ημέρα που το κράτος των δολοφόνων σκότωσε εν ψυχρώ τον 15χρονο μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο, θεωρήσαμε πως είναι ζητήματα για τα οποία ο σύλλογος πρέπει να πάρει θέση, πρέπει να αποφασίσει, πρέπει να κινητοποιηθεί και να οργανώσει τη δράση του. Αφού 80 άτομα του συλλόγου αναγνώρισαν την αναγκαιότητα να γίνει συνέλευση και υπέγραψαν για τον ορισμό της, καλέσαμε το Διοικητικό Συμβούλιο να σφραγίσει τις υπογραφές, έτσι ώστε η συνέλευση να οριστεί επίσημα.

Ωστόσο, η «πρώτη και αυτοδύναμη» κυβερνητική παράταξη του συλλόγου μας, η ΔΑΠ - ΝΔΦΚ, έδειξε για ακόμη μια φορά το βρώμικο πολιτικό της πρόσωπο. Μια παράταξη που θυμάται όποτε θέλει το σύλλογο και το καταστατικό λειτουργίας του, μια παράταξη που δεν θέλει ο σύλλογος να συζητάει, να προβληματίζεται, να αγωνίζεται. Μια παράταξη που κάθε ώρα και στιγμή προσπαθεί να περάσει τα βρώμικα σχέδια υπουργών, πρυτάνεων και κυβερνήσεων στα πανεπιστήμια, κάνοντας λόγο για αστυνομία στις σχολές, για πειθαρχικές διώξεις σε όποιον αγωνίζεται, για οργανισμούς και για επιχειρηματικοποίηση των ιδρυμάτων και σύνδεση τους με την αγορά εργασίας. Μια παράταξη που στην αγκαλιά του γαλάζιου πουλιού της κρύβει φασιστικά κατακάθια, ήρθε να μας πει πως το ΔΣ δεν μπορεί να καλεστεί, λόγω καταστατικού. Μάλιστα δε δίστασαν να απειλήσουν μέλη του σχήματος με μηνύσεις σε περίπτωση που γίνει όντως η συνέλευση καθώς και με μεγαλόστομες ρητορείες του στυλ θα σας φτασω μέχρι τα κανάλια και μέχρι του υπουργείο!

Τίποτα δε τέλειωσε, όλα τώρα αρχίζουν! ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ, ΤΡΙΤΗ 25/11 στις 14:00 στην 5.42

Την περασμένη Δευτέρα, 17 Νοέμβρη, έλαβε χώρα μία από τις μαζικότερες διαδηλώσεις που είδε τον τελευταίο χρόνο η πόλη. Το μαζικό μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων, πλάι στους εργαζόμενους, τα σωματεία και τους συλλόγους τους, διαδήλωσε στην πόλη δίνοντας έντονο πολιτικό στίγμα για την εξέγερση του ’73, αλλά και την κατάσταση που βιώνουμε σήμερα. Τίμησε το Πολυτεχνείο, όχι ως απλή επετειακή μνήμη, αλλά με τους αγώνες του σήμερα. Φώναξε ενάντια στην άθλια συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, ενάντια στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ που τώρα όπως και τότε διαλύουν τα δικαιώματα του λαού, κάλεσε όλο τον κόσμο να ανατρέψει το μαύρο παρόν και μέλλον που μας ετοιμάζουν με αγώνες. Πάλεψε για Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία, ένα τρίπτυχο αίτημα που φαίνεται πως ακόμη και σήμερα δεν είναι δεδομένο. 

Με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του συλλόγου μας, που πραγματοποιήθηκε στις 13 του μήνα, την Παρασκευή πραγματοποιήσαμε μαζί με τον σύλλογο φοιτητών Ηλεκτρολόγων – Μηχανολόγων κατάληψη στην πρυτανεία, κόντρα στον αυταρχισμό των νέων πρυτανικών αρχών και στα γεγονότα καταστολής που έγιναν τις τελευταίες μέρες στην Αθήνα (επίθεση ΜΑΤ σε φοιτητές στη Νομική, άγρια καταστολή στην απογευματινή διαδήλωση αλληλεγγύης) αλλά και στην Θεσσαλονίκη (κλείσιμο αιθουσών από τον πρύτανη στο ΠΑΜΑΚ, προκειμένου να μην πραγματοποιηθεί γενική συνέλευση του συλλόγου, κατέβασμα της κεραίας του ελεύθερου ραδιοφωνικού σταθμού 1431ΑΜ). Παρά την προσπάθεια των ΜΜΕ να αμαυρώσουν την κατάληψη, σκορπώντας μια σωρεία ψεμάτων σχετικά με τους φοιτητές, η κατάληψη μάζεψε κόσμο και στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε μαζί με άλλους συλλόγους πορεία στο κέντρο της πόλης. Να αναφερθεί, επίσης, και να κατακριθεί η προσπάθεια της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, παράταξης του Σαμαρά στις σχολές,που θέλησε να θεωρήσει άκυρη την απόφαση του συλλόγου επικαλούμενη δήθεν το καταστατικό του.

Τελικά ποιόν και τι εξυπηρετούν τα υποχρεωτικά θέματα και τα «αθώα» τεστάκια στη σχολή μας;

Είναι γνωστό σε όλους μας το πόσο δύσκολο είναι να ανταπεξέλθουμε στο ασφυκτικό πλαίσιο σπουδών που έχει διαμορφωθεί στη σχολή μας. Υποχρεωτικές εργασίες, πρόοδοι, εργαστήρια, μαθήματα που όσο περνάν τα χρόνια όλο και δυσκολεύουν και πλέον κι υποχρεωτικά τεστάκια που πρέπει να περάσουμε για να μπορέσουμε να κάνουμε εργασίες. Έχει διαμορφωθεί λοιπόν στη Σχολή μας μια πραγματικότητα που ενισχύει την εντατικοποίηση και περιορίζει τον ελεύθερο χρόνο μας στο ελάχιστο, ειδικά σε μια περίοδο που πολλοί από μας δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά και ενδεχομένως αναγκάζονται να δουλεύουν ή να σπουδάζουν εξ'αποστάσεως. Αυτό δε συμβαίνει τυχαία αλλά είναι μια στοχευμένη κίνηση από πλευράς Υπουργείου και κυβέρνησης, που αναλαμβάνουν να υλοποιήσουν οι καθηγητές, έτσι ώστε να κάνουν τους φοιτητές πειθήνια όργανα, έρμαια στις βουλήσεις τους που δε θα ασχολούνται με την πολιτικοποίηση τους και τις συλλογικές διαδικασίες αλλά τουναντίον θα περνάν τη μέρα τους στα αμφιθέατρα και τις βιβλιοθήκες, θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους και αυτοσκοπός τους θα είναι η λήψη του πτυχίου τους. Όσο μικρές αλλαγές στον τρόπο που διεξάγεται η εξέταση στα μαθήματα περνάν αδιαμαρτύρητα, τόσο και εμείς θα συνηθίζουμε σ’ αυτήν την κατάσταση και θα καθίσταται πιο εύκολο να περάσει η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, πτυχές της οποίας αποτελούν οι αλυσίδες μαθημάτων, τα προαπαιτούμενα και οι οροφές.

Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!

«Δηλαδή αποφασίζετε και διατάζετε;» «Ε, ναι!»

Δεν πρόκειται για διάλογο επι χούντας. Ίσως βέβαια να είχε επαναληφθεί και τότε. Πάντως, αυτό ακριβώς απάντησε ο νέος πρύτανης του ΑΠΘ Περικλής Μήτκας, όταν τον ρώτησε μια φοιτήτρια του τμήματος Θεάτρου αν παίρνει και υλοποιεί αποφάσεις «αποφασίζοντας και διατάζοντας».

Δελτίο Τύπου του σχήματος μας για τα γεγονότα της συγκλήτου του ΑΠΘ, την Παρασκευή 7/11

Χωρίς επίσημη ανακοίνωση προς όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, για άλλη μια φορά, πραγματοποιήθηκε σύγκλητος την Παρασκευή 7/11 στην πρυτανεία του ΑΠΘ, εν αγνοία της συντριπτικής πλειοψηφίας της φοιτητών. Αναβαθμίζοντας τα μέτρα απομάκρυνσης των φοιτητών και των συλλόγων τους από την συνεδρίαση, ο νέος πρύτανης κατέβασε ρολά και κλείδωσε πόρτες, αποκλείοντας συνολικά το κτίριο διοίκησης, μην δίνοντας περιθώριο για οποιαδήποτε είσοδο και έξοδο. Ούτε οι φοιτητές των τμημάτων Θεάτρου, Μουσικών Σπουδών, Καλών Τεχνών και άλλων 4 συλλόγων μπορούσαν να μπουν, αλλά ούτε και άνθρωποι που βρίσκονταν μέσα στο κτίριο – εκ των οποίων κάποιος είχε αναπηρικό πρόβλημα – και ζητούσαν να φύγουν, μπορούσαν να βγουν. Φοιτητές λοιπόν απ’ έξω από τις συζητήσεις που τους αφορούν άμεσα, κόσμος και εργαζόμενοι από μέσα, με την παρέα των 10 μπράβων που βρίσκονταν εκεί να διασφαλίσουν ότι ο 7ος όροφος, στον οποίο η Σύγκλητος διεξαγόταν, δεν θα προσεγγιστεί από εμάς.

φακέλωμα φοιτητών από την ΔΑΠ

Όλοι στη Γενική Συνέλευση του Σ.Φ. πολιτικών μηχανικών την Τρίτη 7/10 στις 14:00 στην 5.42

Για μια χούφτα δικαιώματα

16 Νοεμβρίου το 2012, ο Θανάσης Αγαπητός, δάσκαλος, μέλος της ΔΟΕ (συνδικαλιστική ένωση των δασκάλων), εκλεγμένος περιφερειακός σύμβουλος και μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συλλαμβάνεται από ασφαλίτες στην αυλή του σχολείου του, μπροστά στα μάτια των μαθητών του.

Γιατί;Γιατί συμμετείχε στην απαγορευμένη – κατά το υπουργείο Δημόσιας Τάξης – συγκέντρωση ενάντια στον ερχομό του Χ.Γ.Φούχτελ, ο οποίος αποτελεί το τσιράκι της Μέρκελ στην Ελλάδα. Ο Φούχτελ ζήτησε αναλυτικά από Περιφερειακά Συμβούλια και Δήμους την αναλυτική καταγραφή και παράδοση τοπικών στοιχείων, με απώτερο σκοπό την ιδιωτικοποίηση τους και το ξεπούλημα τους σε ιδιωτικά κεφάλαια, ιδιαίτερα σε γερμανικά. 

Γιατί ασκούσε το νόμιμο δικαίωμα του – όχι επειδή δεν είχε τι να κάνει, αλλά επειδή το ένιωθε ως καθήκον και αξιοπρέπεια – να αγωνίζεται. Να αγωνίζεται ενάντια στο άδικο, ενάντια στην ανεργία, ενάντια στην καταπάτηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών, ενάντια στο ξεπούλημα όλης της δημόσιας περιουσίας στους Γερμανούς δυνάστες και το ευρωπαϊκό κεφάλαιο. Επειδή απλά, δεν δέχθηκε να μείνει σιωπηλός και αδρανείς απέναντι στην επίθεση που όλα αυτά τα χρόνια δεχόμαστε από την πολιτική του κεφαλαίου, των μνημονιακών κυβερνήσεων, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί δεν έσκυψε το κεφάλι απέναντι στην βία, την καταστολή των ΜΑΤ, την πραγματική τρομοκρατία.

Τώρα μας φταίνε οι αιώνιοι..

“…Φθάσαμε όμως στο νομοθετικά καθορισμένο χρόνο και έτσι ο νόμος θα εφαρμοστεί, δηλαδή θα διαγραφούν από τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ όσοι δεν ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους. Είμαστε σε συνεχή συνεννόηση με τα συντονιστικά όργανα των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ για την εφαρμογή της νομοθεσίας, που θα εξορθολογήσει τα ιδρύματα, δίνοντας νόημα στην έννοια του κύκλου σπουδών, αλλά και απαλλάσσοντάς τα από μια άνευ λόγου και νοήματος γραφειοκρατία…" Ανδρέας Λοβέρδος, Υπουργός Παιδείας στην Ελλάδα του 2014.

Αποκλείεται να μην έχεις ακούσει όλο το καλοκαίρι για το «μείζον πρόβλημα» που απασχολεί τα ελληνικά πανεπιστήμια, αυτό των «λιμναζόντων», «αιωνίων», «τεμπέληδων» φοιτητών που όλη μέρα πίνουν καφέδες και τρώνε τα λεφτά των γονιών τους, χωρίς να κάνουν τίποτα δημιουργικό. Το Υπουργείο, που ως γνωστόν αντιλαμβάνεται τα «προβλήματα» των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (το έχει αποδείξει πολλές φορές), έρχεται επιτέλους «να βάλει τάξη» στο πανεπιστήμιο, διώχνοντας τους φοιτητές που «περισσεύουν» απ’ αυτό…

Αν θεωρούμε πραγματικά ότι το πρόβλημα των ελληνικών πανεπιστημίων είναι το ζήτημα των αιώνιων φοιτητών, τότε μάλλον κλείνουμε τα μάτια στην ίδια την πραγματικότητα…

Αντί καλωσορίσματος