9 Μάη! Ημέρα Αντιφασιστικής Νίκης για τους λαούς...

...μέρα «ένωσης» του χάλυβα για την Ευρωπαϊκή Ένωση

Ώρα 24η ακριβώς μπήκαμε στην αίθουσα. Άρχιζε η 9 Μαΐου 1945…

Όλοι καθήσαμε στο τραπέζι που ήταν στον τοίχο, όπου υπήρχαν οι κρατικές σημαίες της Σοβιετικής Ένωσης, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αγγλίας και της Γαλλίας. Στα στενόμακρα τραπέζια της αίθουσας, που ήταν καλυμμένα με πράσινη τσόχα, κάθισαν οι στρατηγοί του Κόκκινου Στρατού, τα στρατεύματα των οποίων συνέτριψαν σε συντομότατο χρονικό διάστημα την άμυνα του Βερολίνου και ανάγκασαν τον εχθρό να καταθέσει τα όπλα. Εδώ παραβρίσκονταν πολυάριθμοι Σοβιετικοί και ξένοι δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερς.

-Εμείς, οι αντιπρόσωποι της Ανωτάτης Διοίκησης των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Ανωτάτης Διοίκησης των συμμαχικών στρατευμάτων, είπα, ανοίγοντας τη συνεδρίαση, είμεθα εξουσιοδοτημένοι από τις κυβερνήσεις του αντιχιτλερικού συνασπισμού να δεχτούμε την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας από τη Γερμανική Στρατιωτική Διοίκηση. Καλέσατε στην αίθουσα τους αντιπροσώπους της Γερμανικής Γενικής Διοίκησης.

Όλοι οι παριστάμενοι γύρισαν τα κεφάλια τους προς την πόρτα…

Πρώτος χωρίς να βιάζεται και προσπαθώντας να διατηρήσει φαινομενική ηρεμία, πέρασε το κατώφλι ο στρατάρχης Κάιτελ, δεξί χέρι του Χίτλερ. Σήκωσε το χέρι με τη στραταρχική του ράβδο, χαιρετίζοντας τους αντιπροσώπους της Ανωτάτης Διοίκησης των σοβιετικών και συμμαχικών στρατευμάτων.

Λίγα λόγια για το χρέος

Σίγουρα τον τελευταίο καιρό αυτό, υπάρχει από πολλούς έντονος προβληματισμός σχετικά με το χρέος: πόσο είναι ή όχι βιώσιμο, αν πρέπει ή όχι να διαγραφεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ παρ’ όλη τη ρητορική για διαγραφή του χρέους όλο το προηγούμενο διάστημα και τις υποσχέσεις για «ανακούφιση» του ελληνικού λαού, φαίνεται να έχει αλλάξει στάση, καθώς έχει αποδεχτεί το μεγαλύτερο μέρος του και έχει πλέον και ο ίδιος παραδεχτεί πως ούτε διαπραγματεύσιμο δεν είναι! 

Το ζήτημα του χρέους πρέπει να εξετάζεται από τη σκοπιά του ποιος το δημιούργησε, ποιος το χρωστάει και ποιος καλείται τώρα να το πληρώσει. Τόσα χρόνια αναπαράγεται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για εξυπηρέτηση των αστικών κομμάτων και των συμφερόντων τους, μια πλασματική εξήγηση για την φύση του χρέους. Πως δήθεν είναι απόρροια του σπάταλου τρόπου ζωής του ελληνικού λαού, της ακαμψίας της αγοράς εργασίας, της έλλειψης ανταγωνιστικότητας και της χαλαρής δημοσιονομικής πολιτικής, έτσι ώστε να «δικαιολογούνται» συμπεράσματα που θέλουν ακόμη πιο αντεργατικά μέτρα, ακόμη πιο χαμηλούς μισθούς, ακόμη περισσότερες απολύσεις ως λύση του προβλήματος. Ωστόσο ακόμη και εκεί που τέτοιες μεταρρυθμίσεις εφαρμόζονται κατά κόρον, δηλαδή σε χώρες – υπόδειγμα για τον καπιταλισμό, τα χρέη υπάρχουν και μεγεθύνονται. Για παράδειγμα, το χρέος της Κίνας έχει τετραπλασιαστεί από το 2010 έως το 2014, παρ’ όλο που οι ρυθμοί ανάπτυξης της είναι 7-8% ετησίως και εκατομμύρια άνθρωποι αμείβονται με 1 δολ. την ημέρα χωρίς να έχουν κανένα εργατικό δικαίωμα. Άρα μάλλον, αυτό που παράγει το χρέος δεν είναι αυτό που μας παρουσιάζει η αστική προπαγάνδα. Η δημιουργία, η εξάπλωση και η γιγάντωση του χρέους ουδεμία σχέση έχει με τον τρόπο ζωής του λαού. 

κάποιες σκέψεις για τις εκλογές

Κρίση, με πιάνει κρίση... 

...και είναι δεδομένο πως η κρίση αυτή, έχει φέρει τα πάνω κάτω. Όχι γι’ αυτούς που την δημιούργησαν, αλλα γι’ αυτούς που τώρα καλούνται να την πληρώσουν!

Πράγματι. Ζούμε στην εποχή της δομικής κρίσης του καπιταλισμού. Μια κρίσης με διαφορετικά – εντονότερα ποιοτικά – χαρακτηριστικά απο αυτές των προηγούμενων κρίσεων. Και στο όνομα αυτής της κρίσης, οι εκφραστές του κεφαλαίου και του συστήματος, η κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι μηχανισμοί τους έχουν εξαπολύσει μία πρωτοφανή επίθεση στα κεκτημένα με αγώνες δικαιώματα του λαού. Κόβουν μισθούς, συντάξεις, ατομικές και συλλογικές ελευθερίες. Οδηγούν ολοένα και περισσότερο κόσμο στα όρια της φτώχειας και τη νέα γενιά στο μαύρο μέλλον της ανεργίας και της μετανάστευσης. Χωρίς έλεος, λεηλατούν οτιδήποτε μπορούν απο τον λαό που παρήγαγε και παράγει τον πλούτο που τελικά, φτάνει να μην καρπώνεται ποτέ. Αρκεί μια ματιά στον γύρω κόσμο, και είναι πολλά – και ολοένα και περισσότερα – τα στόματα που με λύπη και πραγματική ανασφάλεια για το παρόν και το μέλλον λένε «Δεν τα βγάζω πέρα», «Δεν έχω χρήματα ούτε για τα βασικά», «Δεν ξέρω αν αύριο θα μπορώ να διασφαλίσω την ύπαρξη μου». Δεν είναι λίγες οι εικόνες των ανθρώπων που κοιμούνται σαν στοίβες σε μικρά σπίτια, χωρίς θέρμανση, φως και νερό. Ούτε και οι εικόνες των οικογενειών που οριακά μπορούν και βγάζουν δύο πιάτα φαί στο τραπέζι. Ακόμη πιο πρόσφατες, είναι όλες οι εκείνες οι μνήμες των συμμαθητών μας που δεν είχαν να δώσουν λεφτά σε φροντιστήρια και ξέχασαν μια για πάντα το ζήτημα πανεπιστήμιο.

Παρ’ όλα αυτά, το λεγόμενο «χρωστούμενο χρέος» δεν πρόκεται για χρήματα τα οποία απλά εξαφανίστηκαν. Τα χρήματα τα οποία υποτίθεται οτι χρωστάμε και πρέπει να πληρώσουμε, δεν εξαερώθηκαν. Κάποιος προφανώς τα έχει. Υπάρχουν, απλά δεν υπάρχουν για όλους. 28,2 τρισεκατομμύρια δολάρια παγκόσμιου πλούτου αφανίστηκαν μόνο το 2008 και στο πρώτο εξάμηνο του 2009! 12 τρισεκατομμύρια δολάρια διοχετεύθηκαν στις τράπεζες για να αποτραπεί η κατάρρευση τους μόνο το δεύτερο εξάμηνο του 2009! 

"Ο Μπελογιάννης μας έμαθε πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε. Μ' ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία. Μ' ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει "

πηγή

Την Κυριακή συμπληρώνονται 62 χρόνια. Ήταν – και τότε - ημέρα Κυριακή. Μέρα που ακόμα και οι Γερμανοί εισβολείς τη σεβάστηκαν. Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στη νύχτα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών που έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, είχε εκτελέσει τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Την ίδια μέρα της εκτέλεσης, ο Γιάννης Ρίτσος, εξόριστος στον Αϊ - Στράτη, γράφει στο ποίημά του «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ»:

«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε./ Μ' ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία./ Μ' ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει (...)».

Η μάχη του Στάλινγκραντ

πηγή

Ήταν 31 Γενάρη του 1943. Πριν από ακριβώς 71 χρόνια η Ανώτατη Διοίκηση των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων εκδίδει το Ανακοινωθέν για τη συντριβή των Ναζί στο Βόλγα. Την ίδια μέρα παραδίδεται η νότια ομάδα των γερμανικών ναζιστικών δυνάμεων με επικεφαλής τον διοικητή της 6ης στρατιάς Φ. Πάουλους, που μόλις είχε προαχθεί από τον Χίτλερ σε στρατάρχη. Το ανακοινωθέν είναι ουσιαστικά η αναγγελία της νίκης στη μάχη του Στάλινγκραντ, η οποία ολοκληρώνεται στις 2 Φλεβάρη του 1943, με την παράδοση των τελευταίων υπολειμμάτων της βόρειας ομάδας των γερμανικών δυνάμεων.

   Στις 2 Φλεβάρη 1943, ο Στάλιν απηύθυνε ημερήσια διαταγή προς τα στρατεύματα του Ντον, όπου έλεγε: «Στον αντιπρόσωπο του Αρχηγείου της Ανωτάτης διοίκησης του στρατού, στρατάρχη του πυροβολικού σ. Βορόνοφ. Στον διοικητή των στρατευμάτων του μετώπου του Ντον, στρατηγό σ. Ροκοσόφσκι. Συγχαίρω εσάς και τα στρατεύματα του μετώπου του Ντον για το επιτυχημένο ξεκαθάρισμα των εχθρικών στρατευμάτων που είχαν κυκλωθεί κοντά στο Στάλινγκραντ. Εκφράζω τις ευχαριστίες μου σε όλους τους μαχητές, διοικητές και πολιτικούς καθοδηγητές του μετώπου του Ντον για τις εξαιρετικές αυτές πολεμικές επιχειρήσεις».

«Η μεγαλύτερη μάχη στην ιστορία των πολέμων».
Ας δούμε τι ήταν αυτό που συντελέστηκε στο Στάλινγκραντ, στη μάχη που χαρακτηρίστηκε ως «η μεγαλύτερη στην ιστορία των πολέμων».
   
Το καλοκαίρι του 1942, τα γερμανικά στρατεύματα εξαπέλυσαν μεγάλη επίθεση στο Νότιο Τομέα του Ανατολικού Μετώπου. Ένα τμήμα κινήθηκε προς το Στάλινγκραντ και έφτασε στα άκρα της πόλης. Διακηρυγμένος στόχος των γερμανικών στρατευμάτων ήταν η συντριβή της σοβιετικής αντίστασης και η κατάληψη του μεγαλύτερου μέρους των βασικών στρατιωτικών και οικονομικών κέντρων της ΕΣΣΔ. Για τη ναζιστική επίθεση προετοιμάστηκαν 8 στρατιές, πέντε γερμανικές, μια ρουμάνικη, μια ιταλική και μια ουγγρική, αφού η ευρύτερη περιοχή του Στάλινγκραντ, όπως και η ίδια η πόλη, έπαιζε σημαντικό ρόλο στο πολεμικο-οικονομικό δυναμικό της Σοβιετικής Ενωσης.
   
Παρά τη σημασία που είχε η μάχη του Στάλινγκραντ για την έκβαση ολόκληρου του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ΕΣΣΔ έδωσε αυτήν τη μάχη εντελώς μόνη και αβοήθητη, εγκαταλελειμμένη, φτάνοντας πολλές φορές στο χείλος της καταστροφής. Βλέποντας το συσχετισμό δυνάμεων εκείνης της εποχής ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και τη χιτλερική Γερμανία, δεν μπορεί παρά να μιλήσει κανείς για θαύμα. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι με την επίθεσή της εναντίον της ΕΣΣΔ, η ναζιστική Γερμανία είχε καταφέρει να καταλάβει τις σοβιετικές αγροτικές και βιομηχανικές περιοχές, που προπολεμικά έδιναν το 71% της παραγωγής χυτοσιδήρου, το 58% του χάλυβα, το 57% του τροχαίου υλικού, το 63% του άνθρακα, καθώς και τον κύριο όγκο του πολεμικού εξοπλισμού και των εφοδίων. Οι κατακτημένες σοβιετικές περιοχές, όπου ζούσε προπολεμικά το 42% του πληθυσμού της χώρας, κάλυπταν το 40% του συνολικού χώρου παραγωγής σιτηρών και το 38% της κτηνοτροφίας. Το θαύμα, όμως, συντελέστηκε. «Δεν υπάρχει γη για μας πέρα από το Βόλγα», ήταν τα λόγια ενός από τους ήρωες της μάχης, του ελεύθερου σκοπευτή Βασίλι Ζάιτσεφ. Το θαύμα, όπως αποδείχτηκε, συνίστατο στα τεράστια αποθέματα δύναμης του σοβιετικού λαού για την υπεράσπιση της πατρίδας του και των κοινωνικών του κατακτήσεων.


«Όχι δεύτερο μέτωπο»!
   
Οι δυτικές δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η Αγγλία, αντιμετώπισαν τη μάχη του Στάλινγκραντ ως ευκαιρία να υπάρξει, το λιγότερο, μια αμοιβαία εξασθένηση της ΕΣΣΔ και της Γερμανίας, ώστε αφενός να ξεμπερδεύουν με το σοσιαλισμό και αφετέρου να διαμοιράσουν τις παγκόσμιες αγορές μεταξύ τους, χωρίς την εμπλοκή του άλλου μεγάλου ιμπεριαλιστή ανταγωνιστή τους, της Γερμανίας. Ετσι, αρνήθηκαν να ανοίξουν ένα δεύτερο μέτωπο στην Ευρώπη κατά των δυνάμεων του γερμανικού φασισμού κι έδωσαν τη δυνατότητα στον Χίτλερ να συγκεντρώσει στο ανατολικό μέτωπο τεράστιο αριθμό δυνάμεων και πολεμικού υλικού.
   
Μάλιστα, ο Τσόρτσιλ, με αφορμή το ταξίδι του στην ΕΣΣΔ μέσα στο 1942, γράφει: «Σκεπτόμουν την αποστολή που με έφερνε στο θλιβερό αυτό μπολσεβικικό κράτος. Άλλοτε, είχα προσπαθήσει με όλες τις δυνάμεις μου, να το στραγγαλίσω στη γέννησή του και ως την εμφάνιση του Χίτλερ το θεωρούσα θανάσιμο εχθρό της ελευθερίας και του πολιτισμού. Ποιο ήταν τώρα το καθήκον μου; Ο στρατηγός Ουέιβελ, που είχε φιλολογική διάθεση, τα ανακεφαλαίωσε όλα σε ένα ποίημα με πολλές στροφές, που τελείωνε με τις λέξεις: "Οχι δεύτερο μέτωπο το 1942"». (Ουίνστον Τσόρτσιλ: «2ος Παγκόσμιος Πόλεμος», εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ, τόμος Δ σελ. 317).

Για τους άλλους φοιτητές

πηγή

Είναι κοινός τόπος – τις ημέρες της κρίσης αλλά ήδη από αρκετά παλαιότερα- πως σε κάθε περίπτωση διεκδίκησης ενός κλάδου, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης θα υπερτονίσουν ή θα εφεύρουν επιπτώσεις, θα ανακαλύψουν θύματα και θα εστιάσουν σε επιπτώσεις σε προσωπικό επίπεδο ώστε να γενικεύσουν τηλεοπτικά, ορίζοντας το επιμέρους ως γενικό κανόνα. Έτσι, το βασικό αποτέλεσμα των πορειών στο κέντρο είναι τα κλειστά μαγαζιά και το πρόσωπο ο καταστηματάρχης που βλέπει την επιχείρησή του να πέφτει έξω, στις Σκουριές βασικό αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων είναι η απουσία και η καθυστέρηση των επενδύσεων και βασικό πρόσωπο ο εργάτης που δεν μπορεί να δουλέψει στα μεταλλεία και μάταια περιμένει την ευλογία της εξόρυξης, στις απεργίες του μετρό ο ταλαίπωρος Αθηναίος πολίτης που δεν μπορεί να μετακινηθεί, στις απεργίες των ναυτεργατών ο επιχειρηματίας του τουριστικού κλάδου κτλ. Αφού πρώτα η αντίθετη (και σε συντριπτική πλειοψηφία κυρίαρχη) άποψη λοιδορείται, στην συνέχεια αποσιωπάται σε προσωπικό επίπεδο. Όταν θα ανασυρθεί από την παύση βασικό της μέλημα θα είναι να απολογηθεί για κάθε προσωπικό δράμα που κατασκευάστηκε ή υπερτονίστηκε. Πίσω από τα λακόστ δάκρυα της Τρέμη και των Πρετεντέρηδων, υπάρχει πάντα μια σαφής και προσεκτικά διαρθρωμένη τακτική: περιγράφουμε την κάθε διαμαρτυρία ως εγωιστικό συντεχνιασμό, στρέφουμε την μία ομάδα ενάντια στην άλλη και τελικά προσπαθούμε να στρέψουμε ολόκληρη την κοινωνία ενάντια σε κάθε έναν που διεκδικεί τα δικαιώματα του. Μιλώντας πάντα σαν ταπεινοί εκπρόσωποί σας, μιλώντας σαν να είμαστε ένας από εσάς.

Τις τελευταίες μέρες, ένας οικείος απεγνωσμένος κατακλύζει πρωτοσέλιδα και οθόνες. Είναι ο φοιτητής που βρίσκει την σχολή του κλειστή ενώ αυτός θέλει να σπουδάσει, τα παιδιά που πληρώνουν τις αυθαιρεσίες των μεγάλων, το ‘’δράμα μιας γενιάς’’ όπως έγραψε πρόσφατα το Έθνος. Και ενώ φυσικά κάθε κινητοποίηση είναι λογικό να δημιουργεί και επιμέρους προβλήματα, με το να αποσιωπούνται οι επιπτώσεις που θα έχουν οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις τόσο στα παιδιά αυτά που παρουσιάζονται ως θύματα όσο και στο πανεπιστήμιο γενικότερα, η στάση των απεργών (όπως και των φοιτητών που κάναν καταλήψεις σε παλαιότερες περιπτώσεις) παρουσιάζεται σαν ένα εγωιστικό καπρίτσιο, σαν ένα παράλογο αίτημα που για προσωπικά μικρο οφέλη βάζει σε κίνδυνο ολόκληρο το μέλλον της κοινωνίας. Ο φοιτητής που ενσαρκώνει τον Φοιτητή, γίνεται βασικό εργαλείο συναισθηματικού τραμπουκισμού, σε μια διαδικασία όπου η κακοπαιγμένη μελούρα κοινωνικά ανάλγητων ανθρώπων (δημοσιογράφων και πολιτικών) θα είναι το κυρίαρχο επιχείρημα απέναντι σε ανθρώπους που απολύονται, ξεριζώνονται, διαλύονται. Ο άτυπος και πολλαπλός διάλογος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μας αποκάλυψε, πως οι περισσότεροι από τους φοιτητές που διαμαρτύρονται για τις κλειστές σχολές σε οθόνες και πρωτοσέλιδα είναι μέλη της ΔΑΠ. Όμοια στελεχωμένη υπήρξε και η παρωδία πορείας την Παρασκευή στα Προπύλαια από φοιτητές κατά της απεργίας. Γιατί όμως δεν μιλάει κανείς και για τους ‘’άλλους’’ φοιτητές.

Οι άλλοι φοιτητές

Για εκείνους που είδαν το πανεπιστήμιο σαν ένα ευρύχωρο καταφύγιο μακριά από το κάτεργο του σχολείου και τη θηλειά των πανελληνίων, για εκείνους που εκεί έμαθαν να κοινωνικοποιούνται, να διαφωνούν και να διεκδικούν, για εκείνους που έμαθαν να ανταλλάσσουν βιβλία, απόψεις και μπινελίκια. Για εκείνους που πίστεψαν πως γνώση δεν είναι μια στεγνή πληροφορία ή ένας αλγόριθμος αλλά ένας τρόπος να υπάρχεις στον κόσμο, για εκείνους που δεν κουβάλησαν την τσάντα του καθηγητή και δεν παζάρεψαν για Δαπίτικες σημειώσεις της δεκάρας, για εκείνους που έστησαν συζητήσεις, συναυλίες και αυτοσχέδια περιοδικά, για εκείνους που ένας στίχος σε μια υποσημείωση ήταν σημαντικότερο μάθημα από όλα τα εξάμηνα λατινικών. Για εκείνους που ο ελεύθερος χρόνος δεν ήταν ποτέ χαμένος χρόνος και για εκείνους που επέμεναν να μαθαίνουν με τον διάλογο και όχι με την αποστήθιση. Για εκείνους που αντέγραψαν, έχασαν εξεταστικές αλλά τελικά έμαθαν με τον δικό τους τρόπο. Για εκείνους που δεν είχαν δεύτερες σκέψεις για να κατέβουν στην πορεία και για εκείνους που η πολιτική συζήτηση έληγε πάντα το ξημέρωμα. Για εκείνους που αποφάσισαν πως το να ανταγωνίζονται τον διπλανό τους δεν είναι η ζωή που τους ταιριάζει. Για εκείνους που η αλληλεγγύη ήταν το σημαντικότερο μάθημα. Ας μιλήσουμε για εκείνους τους φοιτητές και αυτά τα πανεπιστήμια.

Πανεπιστήμιο Αιγαίου: από τι κινδυνεύει να χαθεί τελικά το εξάμηνο;

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση διακηρύσσει ότι δε θέλει να χαθεί το εξάμηνο για τους φοιτητές από την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων επιστρατεύοντας τον κρατικό μηχανισμό για να την καταστείλει, στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου το εξάμηνο κινδυνεύει να χαθεί για χιλιάδες φοιτητές καθώς ήδη χάνονται μαθήματα και πρακτικές, όχι γιατί απεργούν οι διοικητικοί υπάλληλοι, αλλά γιατί δεν υπάρχει διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό (ΔΕΠ), με ευθύνη του Υπουργείου Παιδείας.

Όπως ανακοίνωσαν οι πρυτανικές αρχές του Πανεπιστημίου Αιγαίου οι φοιτητές του ιδρύματος θα αναγκαστούν να παρατείνουν τις σπουδές τους κατά ένα εξάμηνο, καθώς τρεις μήνες μετά την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς δεν έχουν διοριστεί μέλη ΔΕΠ και έκτακτο εκπαιδευτικό προσωπικό. Αξίζει να σημειωθεί βέβαια, πως οι πρυτανικές αρχές ουσιαστικά επιζητούν την εφαρμογή του νόμου - πλαισίου για την παιδεία που δεν λύνει τα προβλήματα, αντίθετα τα επιτείνει.

Στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου δεν έχουν διοριστεί 21 μέλη ΔΕΠ, όπως προβλέπει το σχετικό Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) , που θα έπρεπε να είχαν ήδη αναλάβει 42 προπτυχιακά μαθήματα ενώ δεν έχουν αποσπαστεί εκπαιδευτικοί για τη σύνδεση με τα σχολεία που είναι απολύτως απαραίτητοι για την υλοποίηση των μαθημάτων πρακτικής άσκησης στα παιδαγωγικά τμήματα της χώρας.

Παράλληλα η έλλειψη χρηματοδότησης από τα ταμειακά υπόλοιπα θα έχει ως συνέπεια να μην προσφερθούν φέτος πλήρη προγράμματα σπουδών.

πηγή

Η κυβέρνηση κατεβάζει στο δρόμο τους Ranger της ΟΝΝΕΔ με συγκέντρωση στα Προπύλαια

πηγή 

Στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης δημοσιεύτηκε κάλεσμα σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας τη Παρασκευή στα Προπύλαια το οποίο ξεκινά από τον ιστότοπο anoixtessxoles.gr ο οποίος μαζεύει υπογραφές ενάντια στις κινητοποιήσεις διοικητικών και φοιτητών στα πανεπιστήμια και εκπορεύεται από τα βάθη των γραφείων της ΟΝΝΕΔ.

“Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο! Μετά από 11 εβδομάδες, ΕΚΠΑ και ΕΜΠ παραμένουν κλειστά. Καλούμε όλους τους φοιτητές να βρίσκονται στα προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, ωστε όλοι μαζί να δηλώσουμε την πρόθεσή μας να ανοίξουν τα Πανεπιστήμια!” αναφέρει το σχετικό κάλεσμα.

Η εν λόγω κίνηση προωθείται από τις δυνάμεις της κυβερνητικής παράταξης στα ΑΕΙ, την ώρα που κλίμα έντασης επικρατεί στα ΑΕΙ υπό το βάρος των διαρροών τόσο για εισβολή των ΜΑΤ, όσο και για επιστράτευση των απεργών. Όπως έχει παραδεχθεί και ο ίδιο ο Πρόεδρος της σε δηλώσεις του: “"Όποιος έχει δει το site της οργάνωσης δε θα δυσκολευτεί να καταλάβει ότι είναι δική μας πρωτοβουλία και σας λέω ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες”. Μάλιστα στους “συμμετέχοντες” στο σχετικό event στο facebook συναντάμε και στελέχη της ΟΝΝΕΔ όπως τον Αποστόλη Μπακόλα μέλος του Εκτελεστικού γραφείου της ΟΝΝΕΔ και γραμματέα της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ.

46 χρόνια μετά, ο θρύλος είναι ακόμα ζωντανός...

ΟΧΙ ΕΣΕΙΣ. ΕΜΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ.

αναδημοσίευση από  http://ilesxi.wordpress.com/

Η ΔΑΠ- ΝΔΦΚ, η φοιτητική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, του κυρίαρχου κόμματος της τρικομματικής κυβέρνησης, έβγαλε μια σύντομη ανακοίνωση για τις φοιτητικές εκλογές. Η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ είναι οι κυβερνητικές παρατάξεις στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, οι υπερασπιστές των μνημονίων και των μέτρων εξαθλίωσης των τελευταίων ετών. Οι παρατάξεις που γιγαντώθηκαν τόσα χρόνια μέσα από τα πάρτι, τα ρουσφέτια και τις επαφές με το κομματικό κατεστημένο, τα χρήματα από τα κομματικά ταμεία που είχαν κλαπεί από τους γονείς και τα αδέρφια μας. Είναι οι παρατάξεις από τις οποίες πέρασαν οι υπουργοί και οι βουλευτές που ψηφίζουν κάθε φορά «Ναι σε όλα», τα πιστά σκυλιά της τρόικα και του ΔΝΤ, οι προϊστάμενοι των κρατικών και παρακρατικών ταγμάτων ασφαλείας. Τι θέλουν λοιπόν να μας πουν τώρα;

Η αφίσα και η ανακοίνωση της ΔΑΠ

 

« 17 Απριλίου Φοιτητικές εκλογές

Σημερα, με την κοινωνία να αλλάζει και τις μεταρρυθμίσεις να δημιουργούν προσδοκίες για μία σύγχρονη χώρα, τα ελληνικά Πανεπιστήμια πρέπει να βρεθούν στην πρώτη γραμμή των αλλαγών.