Να τους διαγράψουμε εμείς!

Ανακοίνωση της ΕΑΑΚ για τις διαγραφές φοιτητών

Το καλοκαίρι σιγά-σιγά τελειώνει. Όμως για την κυβέρνηση είναι σαν να μην έφτασε ποτέ, αφού δεν δίστασε να εντείνει την επίθεσή της προς το λαό και τους εργαζόμενους, με την ψήφιση νέων αντιλαϊκών μέτρων! Σειρά μέσα στον Αύγουστο πήρε και το υπουργείο Παιδείας, με τις απειλές του ότι θα διαγράψει τους φοιτητές, που «περισσεύουν», από τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Φυσικά, αυτό το μέτρο δεν έρχεται από μόνο του, αλλά εντάσσεται μέσα στη συνολικότερη προσπάθεια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, που προσπαθούν να υλοποιήσουν τα τελευταία χρόνια, το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, το σχέδιο Αθηνά και στην πιο πρόσφατη φάση την απόλυση διοικητικών υπαλλήλων και τη συγκρότηση νέων Οργανισμών σε ΑΕΙ-ΤΕΙ. Πρόπερσι μας είπαν για τον “εξορθολογισμό του ακαδημαϊκού χάρτη", πέρυσι μας είπαν για τους υπεράριθμους εργαζόμενους, τώρα ακούμε για «λιμνάζοντες» φοιτητές που επιβαρύνουν τις σχολές μας, πιο παλιά μας έλεγαν ότι είναι παρωχημένο και δεν υπάρχει στα υπόλοιπα "αναπτυγμένα ευρωπαϊκά κράτη" να παίρνουμε δωρεάν συγγράμματα και να έχουμε δωρεάν σίτιση.

Όμως η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που πλασάρουν τα δελτία των 8. Όπου βγήκαν εργαζόμενοι σε διαθεσιμότητα διαλύθηκαν οι υπηρεσίες του πανεπιστημίου, όταν εφαρμόστηκε ο «εκσυγχρονιστικός» νόμος Γιαννάκου βρεθήκαμε με ένα βιβλίο ανά μάθημα και με όλο και μεγαλύτερη εισβολή του ιδιωτικού παράγοντα στην φοιτητική μας καθημερινότητα. Τώρα ξεκινάνε με τους πιο παλιούς φοιτητές, με πάσης φύσεως ιδεολογήματα για άχρηστους και τεμπέληδες νέους για να βρουν πάτημα και να μιλήσουν για διαγραφές ώστε να διαμορφώσουν ένα πλήρως ανταγωνιστικό και αποστειρωμένο περιβάλλον, ώστε να μπει έπειτα σε πλήρη εφαρμογή ο νόμος του ν+2 και να μας πετάνε κατά δεκάδες χιλιάδες εκτός σχολών, ώστε να ξεμπερδεύουν μια και καλή με όσους τολμάνε να ονειρεύονται σπουδές μέσα στο μεσαίωνα της κοινωνίας της κρίσης, με όσους αγωνίζονται, με όσους παλεύουν για δημόσια-δωρεάν εκπαίδευση και ζωή με αξιοπρέπεια.

Ανοίγει -και επίσημα- η πόρτα των ΑΕΙ και ΤΕΙ σε ιδιώτες!

πηγή

Αφού καταδίκασαν τα πανεπιστήμια στην παρακμή με τη δραματική πτώση της κρατικής χρηματοδότησης, αποφάσισαν να εγκρίνουν την… αυτοχρηματοδότηση για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της Ελλάδας. Τη συγκεκριμένη απόφαση έλαβε το μεσημέρι της Παρασκευής σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου, ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, μαζί με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Ευάγγελο Βενιζέλο, τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, Χρήστο Σταϊκούρα, τον υπουργό Παιδείας, Ανδρέα Λοβέρδο και ο γγ Έρευνας και Τεχνολογίας Χρήστος Βασιλάκος.

Στη σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου επιχειρήθηκε, σύμφωνα με πληροφορίες, να βρεθεί λύση στο μείζον ζήτημα της χρηματοδότηση των ΑΕΙ και ΤΕΙ, η οποία την εποχή του μνημονίου έχει «βυθιστεί» σε ποσοστό που αγγίζει σε κάποιες περιπτώσεις το 28%. Και η λύση που βρέθηκε ήταν η αυτοχρηματοδότηση των Πανεπιστημιακών και Τεχνολογικών Ιδρυμάτων από την «αγορά»!

«Να προσαρμοστούμε σε όσα ισχύουν στις χώρες του δυτικού ημισφαιρίου και ιδιαίτερα στην ΕΕ, να απελευθερώσουμε από την ενιαία αρχή πληρωμών τα ερευνητικά κέντρα του ιδιωτικού δικαίου, τα ινστιτούτα, τους ειδικούς λογαριασμούς των πανεπιστημίων, των ΤΕΙ και των ερευνητικών κέντρων που ανήκουν στο δημόσιο», ανέφερε χαρακτηριστικά ο υπουργός Παιδείας, εξερχόμενος από το Μέγαρο Μαξίμου. «Πλάι στο δυσμενές μέτρο της περικοπής των χρηματοδοτήσεων, που σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπει να ιδρύονται νέα πανεπιστήμια, προσθέτουμε δυνατότητα να μπορούν να αυτοχρηματοδοτούνται απευθυνόμενα είτε σε προγράμματα της ΕΕ είτε στην ιδιωτική πρωτοβουλία», πρόσθεσε ο Ανδρέας Λοβέρδος.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο υπουργός Παιδείας, είχε προαναγγείλει την απελευθέρωση της χρηματοδότησης των ΑΕΙ και ΤΕΙ την Τρίτη σε συνάντηση που πραγματοποίησε στο Μαρούσι με τους εκπροσώπους των Πανεπιστημιακών και Τεχνολογικών Ιδρυμάτων.

Η υποχρηματοδότηση και η απόφαση της κυβέρνησης να «απελευθερώσει» τη χρηματοδότηση των ΑΕΙ και ΤΕΙ, ανοίγει και επίσημα την πόρτα των πανεπιστημίων στους ιδιώτες. Ο προβληματισμός που προκαλεί μία τέτοια απόφαση σχετίζεται με τους όρους που θα θέτουν οι «χρηματοδότες», την αναπόφευκτη πορεία της εκπαίδευσης και της έρευνας σε κατευθύνσεις που εγκρίνει η αγορά και ταυτόχρονα προκαλεί ανησυχία για το μέλλον των σχολών που δεν έχουν άμεση διασύνδεση με την αγορά όπως για παράδειγμα οι σχολές Κοινωνικών Επιστημών.

σχετικά με το βαθμό πτυχίου και τις πιστωτικές μονάδες

Η Συγκλητος του Α.Π.Θ. επιλέγει, τη στιγμή που τα επαγγελματικά δικαιώματα των νέων μηχανικών χτυπιούνται περισσότερο από ποτέ, που οι 2 στους 3 απόφοιτοι των πολυτεχνικών σχολών είναι άνεργοι και ένα μεγάλο ποσοστό αυτών δουλεύει μαύρα και ανασφάλιστα και η επισφάλεια κυριαρχεί στις εργασιακές σχέσεις, να δώσει τη χαριστική βολή, καταργώντας το ενιαίο πτυχίο, αντικαθιστώντας το απο τον ατομικό φάκελο προσόντων και εισάγοντας τις πιστωτικές μονάδες, σε πλήρη εναρμόνιση με κυβέρνηση, υπουργείο και ΕΕ. Σ' αυτά τα πλαίσια και η απόφαση της συγκλητου η οποία δεν κοινοποιηθηκε δημοσια στη σελίδα του πανεπιστημίου αλλα πάρθηκε κεκλεισμένων των θυρών και εν αγνοία των φοιτητών, δεν ταίριαζε συντακτικά έρχεται να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο υπολογίζεται ο βαθμός του πτυχίου εισάγοντας συντελεστές βαρύτητας στα μαθήματα ανάλογα με τις πιστωτικές μονάδες. Ο καθένας αντιλαμβάνεται το τι σημαίνει αυτό για τους φοιτητές που έχουν δομήσει τις σπουδές τους με ένα συγκεκριμένο τρόπο, οι υπολογισμοί τους να αναιρούνται την τελευταία στιγμή.

Το κυρίαρχο όμως για μας είναι ότι η σημασία αυτής της αλλαγής ξεπερνά το βαθμό που αναγράφεται στο πτυχίο μας καθώς έρχεται να νομιμοποιήσει τις πιστωτικές μονάδες και να διαμορφώσει μια κατάσταση στην οποία ο φοιτητής θα εγκλωβίζεται στο αέναο κυνήγι αυτών. Η ανισοβαρία των μαθημάτων ανοίγει το δρόμο για την κατάργηση του ενιαίου πτυχίου, το σπάσιμο του κύκλου σπουδών σε 4 και 1 χρόνια, όπως έγινε στο Πολυτεχνείο Χανίων με την ψήφιση του εσωτερικού οργανισμού, και τον κατακερματισμό των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων. 'Ετσι πολλοί φοιτητές θα παίρνουν πτυχίο στα 4 χρόνια και ένα κομμάτι μόνο αυτών θα συνεχίζει στο δεύτερο κύκλο – αφού έχουν ήδη ψηφιστεί δίδακτρα για τον δεύτερο κύκλο - όπου ανάλογα με την ειδίκευση θα λαμβάνει διαφορετικά επαγγελματικά δικαιώματα, πράγμα αποδεδειγμένο και από τις ευρωπαϊκές χώρες των οποίων την παιδεία εξυμνούν συνεχώς ο πρύτανης Μυλόπουλος και ο αντιπρύτανης Παντής, που έχουν να μετρήσουν ελάχιστους φοιτητές που έχουν καταφέρει να πάρουν Master (2ος κύκλος). Αντιλαμβανόμαστε εύκολα πως για τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών – και σε συνδυασμό με την κατάργηση της φοιτητικής μέριμνας – η ολοκλήρωση των σπουδών θα γίνεται μακρινό όνειρο. Δημιουργούνται έτσι απόφοιτοι πολλών ταχυτήτων, οι οποίοι θα είναι έρμαιο στα χέρια της εκάστοτε εργοδοσίας καθότι θα αναγκάζονται να ειδικεύονται και να επανειδικεύονται αλλά και να διαπραγματεύονται ατομικά με τον εργοδότη, αφού με την αναίρεση του ενιαίου πτυχίου καταργούνται οι δυνατότητες συλλογικής διεκδίκησης. 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΑΑΚ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ ΣΤΙΣ 28/05

Φοιτητικές εκλογές, 7 Μάη, στον Σύλλογο Φοιτητών Πολιτικών Μηχανικών

 και……πρώτη δύναμη η «ανεξάρτητη», πέρα από κόμματα, ΔΑΠ-ΝΔΦΚ!

Εικόνα 1: Η ανεξαρτησία της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ από την Νέα Δημοκρατία, που έχει διαλύσει τα νοσοκομεία, έχει πετάξει την νεολαία στην ανεργία και τηνμετανάστευση, έχει μειώσει μισθούς, συντάξεις και επιδόματα πετώντας το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων στην εξαθλίωση.

Η παράταξη του Σαμαρά, των μνημονίων, των αντιλαϊκών νομοσχεδίων και ο βασικός υποστηρικτής όλων των αντιδραστικών εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων ανά τα χρόνια, συγκέντρωσε 254 ψήφους και 6 στις 11 έδρες του Διοικητικού Συμβουλίου. Είναι Η πολιτική εκείνη δύναμη που πρώτη έτρεξε να ανοίξει τις σχολές του ΕΜΠ και του ΕΚΠΑ, εναντίον των διοικητικών υπαλλήλων που έχαναν τη δουλειά τους και των συλλόγων που βρέθηκαν από την αρχή ως το τέλος δίπλα τους, αλλά ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για την φοιτητική λέσχη που ιδιωτικοποιείται, τα δωμάτια των εστιών που αδειάζουν με τους φοιτητές να αναγκάζονται να πληρώσουν την φοιτητική τους μέριμνα. Είναι αυτή που υπονόμευε τον αγώνα και την απεργία των εργολαβικών καθαριστών μαζεύοντας σκουπίδια από τις αίθουσες, πράγμα το οποίο αποδείχθηκε από την ίδια την πραγματικότητα πως δεν έλυσε το πρόβλημα της καθαριότητας, αφού τώρα, που έχει λήξει η σύμβαση των εργαζομένων και δεν έχει ανανεωθεί, το πανεπιστήμιο είναι μεσ’ τη βρωμιά, ενώ πλέον τίθεται και ζήτημα υγιεινής.

αποτελέσματα φοιτητικών εκλογών 2014

Ψηφίσαντες.............................................................512
Άκυρα.......................................................................16

ΔΑΠ........................................................................253
ΠΚΣ..........................................................................66
ΠΑΣΠ.......................................................................64
Αρεν........................................................................45
Αντιδομή - Ε.Α.Α.Κ....................................................34
Αγωνιστικές Κινήσεις.................................................21
Λευκά.......................................................................13

περισσότερα αποτελέσματα στο http://nka.gr/ekloges

ΔΑΠ ΝΔΦΚ: για κανένα λόγο!

κάποιες σκέψεις για τις εκλογές

Κρίση, με πιάνει κρίση... 

...και είναι δεδομένο πως η κρίση αυτή, έχει φέρει τα πάνω κάτω. Όχι γι’ αυτούς που την δημιούργησαν, αλλα γι’ αυτούς που τώρα καλούνται να την πληρώσουν!

Πράγματι. Ζούμε στην εποχή της δομικής κρίσης του καπιταλισμού. Μια κρίσης με διαφορετικά – εντονότερα ποιοτικά – χαρακτηριστικά απο αυτές των προηγούμενων κρίσεων. Και στο όνομα αυτής της κρίσης, οι εκφραστές του κεφαλαίου και του συστήματος, η κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι μηχανισμοί τους έχουν εξαπολύσει μία πρωτοφανή επίθεση στα κεκτημένα με αγώνες δικαιώματα του λαού. Κόβουν μισθούς, συντάξεις, ατομικές και συλλογικές ελευθερίες. Οδηγούν ολοένα και περισσότερο κόσμο στα όρια της φτώχειας και τη νέα γενιά στο μαύρο μέλλον της ανεργίας και της μετανάστευσης. Χωρίς έλεος, λεηλατούν οτιδήποτε μπορούν απο τον λαό που παρήγαγε και παράγει τον πλούτο που τελικά, φτάνει να μην καρπώνεται ποτέ. Αρκεί μια ματιά στον γύρω κόσμο, και είναι πολλά – και ολοένα και περισσότερα – τα στόματα που με λύπη και πραγματική ανασφάλεια για το παρόν και το μέλλον λένε «Δεν τα βγάζω πέρα», «Δεν έχω χρήματα ούτε για τα βασικά», «Δεν ξέρω αν αύριο θα μπορώ να διασφαλίσω την ύπαρξη μου». Δεν είναι λίγες οι εικόνες των ανθρώπων που κοιμούνται σαν στοίβες σε μικρά σπίτια, χωρίς θέρμανση, φως και νερό. Ούτε και οι εικόνες των οικογενειών που οριακά μπορούν και βγάζουν δύο πιάτα φαί στο τραπέζι. Ακόμη πιο πρόσφατες, είναι όλες οι εκείνες οι μνήμες των συμμαθητών μας που δεν είχαν να δώσουν λεφτά σε φροντιστήρια και ξέχασαν μια για πάντα το ζήτημα πανεπιστήμιο.

Παρ’ όλα αυτά, το λεγόμενο «χρωστούμενο χρέος» δεν πρόκεται για χρήματα τα οποία απλά εξαφανίστηκαν. Τα χρήματα τα οποία υποτίθεται οτι χρωστάμε και πρέπει να πληρώσουμε, δεν εξαερώθηκαν. Κάποιος προφανώς τα έχει. Υπάρχουν, απλά δεν υπάρχουν για όλους. 28,2 τρισεκατομμύρια δολάρια παγκόσμιου πλούτου αφανίστηκαν μόνο το 2008 και στο πρώτο εξάμηνο του 2009! 12 τρισεκατομμύρια δολάρια διοχετεύθηκαν στις τράπεζες για να αποτραπεί η κατάρρευση τους μόνο το δεύτερο εξάμηνο του 2009! 

Αδιαφορία και υποταγή VS Αξιοπρέπεια και αγώνας

Ακούς για τη διάλυση του δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου και την ενίσχυση του ανταγωνισμού στην αγορά εργασίας…βλέπεις τους διοικητικούς στη σχολή σου ν’ απολύονται, τη χρηματοδότηση στο τμήμα σου να υποδιπλασιάζεται,σχολές να συνενώνοται και άλλες να κλείνουν, τις εταιρίες να χώνουν λεφτά στα πανεπιστήμια και να κατευθύνουν όλη την έρευνα, σου κόβονται συγγράμματα, σκέφτεσαι ότι θα σε διαγράψουν ,ότι θα πληρώνεις δίδακτρα, νοίκια στις εστίες, για ένα διαλυμένο πτυχίο χωρίς προοπτική για δουλειά…

Ακούς για πρωτογενές πλεόνασμα, success story, έξοδο από την κρίση, ισχυρό ευρώ…. βλέπεις νοσοκομεία και σχολεία να συγχωνεύονται, χιλιάδες ν’ απολύονται, τους μισθούς των γονιών σου να μειώνονται

Σου λένε η κρίση είναι ευκαιρία…. βλέπεις 60% των νέων σήμερα είναι άνεργοι, κι όσοι καταφέρουν να βρουν δουλειά είναι πεντάμηνα για 300 ευρώ

Σου λένε λεφτά υπάρχουν… αλλά εσύ δεν τα βρίσκεις πουθενά ,γιατί τα δίνουν στους τραπεζίτες, επιχορηγούν τις πολυεθνικές, φοροαπαλλάσουν τους εφοπλιστές. Οι τράπεζες τσεπώνουν κρατικά λεφτά για τα ελλείμματα του, ενώ πριν λίγο καιρό κουρευτήκαν λεφτά από τα ασφαλιστικά ταμεία, κρατημένα από τους μισθούς των εργαζομένων.

ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ…..ΝΑ ΜΗ ΨΗΦΙΣΩ…..

Τη φετινή χρονιά υπήρξε μια αδυναμία του συλλόγου να βγάλει περισσότερες από δύο γενικές  συνελεύσεις, στις οποίες υπερψηφίστηκαν τα πλαίσια της ΔΑΠ. Μ’ αυτόν τον τρόπο στην ουσία ενισχύθηκαν οι πολιτικές της κυβέρνησης  που στρέφονται  ενάντια στο λαό, αλλά και σ’ εμάς  τους φοιτητές, και βρήκαν χώρο αναπαραγωγής στις σχολές και τους συλλόγους μας.  Είναι αναμενόμενο και η συμμετοχή των φοιτητών στις εκλογές  των συλλόγων  να είναι αντίστοιχη με αυτή στις συνελεύσεις: αποχή δαγκωτό.

Η αποχή ως πρακτική αποτελεί απόληξη πολλών και διαφορετικών απόψεων, η καθεμία από τις οποίες φέρει και αντίστοιχα επιχειρήματα υπέρ της, τα οποία θα προσπαθήσουμε να αποδομήσουμε παρακάτω.

Επιχείρημα πρώτο: « ΣΚΑΤΑ στα κόμματα και τις παρατάξεις »

Στα αμφιθέατρα συχνά ακούγεται η άποψη «όλες οι παρατάξεις είναι ίδιες. Γιατί να ασχοληθώ μ’ αυτά τα πράγματα;» από τη μία είναι οι καθεστωτικές παρατάξεις που η πολιτική τους πρακτική αναλώνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό σε πάρτυ, εκδρομούλες, κονέ με καθηγητές και σημειώσεις, κρύβοντας κάτω από το χαλί τις πολιτικές στήριξης της κυβέρνησης ενώ παράλληλα προωθεί την απεμπλοκή των συλλόγων από τα «κακά κόμματα» . Από την άλλη, εμείς ως Αντιδομή, σε καμία περίπτωση δεν ταυτιζόμαστε με αυτές τις παραταξιακές λογικές.  Αντιλαμβανόμαστε το σχήμα μας  ως πυρήνα γύρω από τον οποίο συσπειρώνονται φοιτητές που αγωνίζονται από κοινού για την υπεράσπιση των συμφερόντων και δικαιωμάτων τους, τη βελτίωση της καθημερινότητάς τους, αλλά και μάχονται ενάντια στις πολιτικές κυβέρνησης-ΕΕ και κεφαλαίου  που μας πλήττουν. Καταλαβαίνουμε ότι αυτό επιτυγχάνεται μόνο μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες και όχι επιλέγοντας τον ατομικό και ανταγωνιστικό δρόμο, για αυτό και παλεύουμε για την αναζωπύρωση των συλλόγων και των διαδικασιών τους. Άλλωστε στην πράξη, το απολιτίκ δεν εκφράζει απαξίωση, αλλά σιωπηρή συναίνεση στις πολιτικές που μας επιβάλλονται.

Επιχείρημα δεύτερο: « εγώ θέλω μόνο το πτυχίο μου…»

Τώρα με  την κρίση ολοένα κι αυξάνονται οι φοιτητές που βιάζονται να αποκτήσουν το πτυχίο τους λόγω της οικονομικής πίεσης, σε συνδυασμό μάλιστα με την εντατικοποίηση της φοίτησης . Έτσι αντιλαμβάνονται το πανεπιστήμιο ως χώρο στείρας διεξαγωγής μαθημάτων και εξεταστικών, απογυμνωμένο από οποιαδήποτε πολιτική υπόσταση. Μια τέτοια λογική αδυνατεί να συλλάβει το γεγονός ότι η ίδια πολιτική που τους πετάει από τις εστίες, τους απειλεί με διαγραφή και τους επιβάλλει όλο και αυξανόμενα εξεταστικά φίλτρα είναι αυτή που τους επιφυλάσσει το μαύρο μέλλον της ανεργίας. Άπαξ και γίνει αυτή η συνειδητοποίηση, η αποχή παύει να είναι επιλογή και γίνεται ξεκάθαρη η αναγκαιότητα συμμετοχής κυρίαρχα στη λήψη των αποφάσεων των συνελεύσεων, αλλά και δευτερευόντως  στην εκλογική διαδικασία. Ας μην ξεχνάμε ότι  αποχή ίσον ανοχή.

Επιχείρημα τρίτο:  «κι εγώ τι μπορώ να αλλάξω;»

Οι συνεχόμενες ήττες και αδυναμίες των κινημάτων να νικήσουν έχουν γεννήσει απογοήτευση στους φοιτητές και έχουν κλονίσει την πεποίθηση ότι οι συλλογικοί αγώνες μπορούν να αποφέρουν αποτελέσματα. Αυτή η κατάσταση σε συνδυασμό με την έλλειψη συλλογικών και κινηματικών αναπαραστάσεων κυρίαρχα στα μικρότερα έτη οδηγεί να μην έχει πίστη στους συλλόγους και τί μπορούν να πετύχουν.  Αυτή η λογική είναι αδιέξοδη γιατί όσο δεν στήνονται αγώνες τόσο οι αναδιαρθρώσεις θα επιδεινώνονται και οι δυνατότητες επίθεσης από πλευράς κινήματος θα αμβλύνονται.

Ένα διαφορετικού τύπου επιχείρημα είναι αυτό που θέλει τις εκλογές να ενισχύουνε τις λογικές της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης πλήττοντας την ενεργή συμμετοχή στην λήψη των αποφάσεων. Ακόμα και αν έχει  διαφορετική αφετηρία καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα να αφήνει τους συλλόγους έρμαιο της ΔΑΠ.  Αυτή η  αντίληψη παραγνωρίζει το γεγονός ότι όλοι όσοι αγωνιζόμαστε καλούμαστε να το κάνουμε μέσα σε υπαρκτές συνθήκες και δομές  το οποίο σημαίνει ότι αν απέχουμε από αυτές την επόμενη μέρα των εκλογών και το Δ.Σ. θα υπάρχει και η ΔΑΠ  θα αλωνίζει. Σε καμία περίπτωση δεν εξυψώνουμε τις εκλογές σαν μητέρα των μαχών αλλά αναγνωρίζουμε ότι είναι μια μάχη που πρέπει να δοθεί ανάμεσα και παράλληλα με άλλες σε κινηματικό επίπεδο.

Κλείνοντας, μην ξεχνάμε ότι οι εκλογές αποτυπώνουν  σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, πολιτικούς συσχετισμούς σε όλους τους συλλόγους πανελλαδικά και ότι μία εκλογική αναμέτρηση που είτε θα ενισχύει τις κυβερνητικές  παρατάξεις  είτε θα αποτυπώνει την αδιαφορία των φοιτητών γι’ αυτά που συμβαίνουν, θα δίνει το οκ στην κυβέρνηση  να συνεχίζει την πολιτική της διαλαλώντας ότι έχει στο πλευρό της τη νεολαία.  Εμείς καλούμε τον κόσμο να σταθεί πλάι μας πάνω απ’ όλα στις συλλογικές διαδικασίες, στους αγώνες και στο πεδίο του δρόμου, αλλά και σ ’αυτήν τη μάχη. Η ψήφος σ’ εμάς δεν σημαίνει ανάθεση και απόθεση ευθυνών σε αυτόκλητους σωτήρες, αλλά σημαίνει συστράτευση  με την αριστερά που δεν συμβιβάζεται, που αγωνίζεται και που τολμά να νικά. Με την αριστερά που εμπνέει και εμπνέεται από τα ευρύτερα λαϊκά κινήματα

ΜΗ ΜΑΔΑΣ ΤΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ!

ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 7 ΜΑΙΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ- ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

Ταξική Πρωτομαγιά_1Μάη στις 10.00 στην Καμάρα