9 Μάη! Ημέρα Αντιφασιστικής Νίκης για τους λαούς...

...μέρα «ένωσης» του χάλυβα για την Ευρωπαϊκή Ένωση

Ώρα 24η ακριβώς μπήκαμε στην αίθουσα. Άρχιζε η 9 Μαΐου 1945…

Όλοι καθήσαμε στο τραπέζι που ήταν στον τοίχο, όπου υπήρχαν οι κρατικές σημαίες της Σοβιετικής Ένωσης, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αγγλίας και της Γαλλίας. Στα στενόμακρα τραπέζια της αίθουσας, που ήταν καλυμμένα με πράσινη τσόχα, κάθισαν οι στρατηγοί του Κόκκινου Στρατού, τα στρατεύματα των οποίων συνέτριψαν σε συντομότατο χρονικό διάστημα την άμυνα του Βερολίνου και ανάγκασαν τον εχθρό να καταθέσει τα όπλα. Εδώ παραβρίσκονταν πολυάριθμοι Σοβιετικοί και ξένοι δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερς.

-Εμείς, οι αντιπρόσωποι της Ανωτάτης Διοίκησης των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Ανωτάτης Διοίκησης των συμμαχικών στρατευμάτων, είπα, ανοίγοντας τη συνεδρίαση, είμεθα εξουσιοδοτημένοι από τις κυβερνήσεις του αντιχιτλερικού συνασπισμού να δεχτούμε την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας από τη Γερμανική Στρατιωτική Διοίκηση. Καλέσατε στην αίθουσα τους αντιπροσώπους της Γερμανικής Γενικής Διοίκησης.

Όλοι οι παριστάμενοι γύρισαν τα κεφάλια τους προς την πόρτα…

Πρώτος χωρίς να βιάζεται και προσπαθώντας να διατηρήσει φαινομενική ηρεμία, πέρασε το κατώφλι ο στρατάρχης Κάιτελ, δεξί χέρι του Χίτλερ. Σήκωσε το χέρι με τη στραταρχική του ράβδο, χαιρετίζοντας τους αντιπροσώπους της Ανωτάτης Διοίκησης των σοβιετικών και συμμαχικών στρατευμάτων.

Εκδήλωση σχημάτων ΕΑΑΚ Πολυτεχνείου:

Από τις αναδιαρθρώσεις στα προγράμματα σπουδών...
στην ανεργία και την επισφάλεια

Σε μια εποχή που τα πάντα γύρω μας αλλάζουν προς το χειρότερο, με τη δικαιολογία της προσπάθειας για οικονομική ανάκαμψη της χώρας, δεν θα μπορούσε να μην υποστεί πλήγματα και ο τομέας της εκπαίδευσης, καθώς και να αλλάξουν άρδην τα δεδομένα για την εργασιακή προοπτική των αποφοίτων. Η επικρατούσα αντίληψη που θέλει το επάγγελμα του μηχανικού ως μια σίγουρη και καλά αμειβόμενη εργασία, όχι μόνο ανήκει στο μακρινό παρελθόν, αλλά με βάση τη σημερινή κατάσταση, τόσο στον κλάδο των μηχανικών όσο και συνολικά, αποτελεί ανέκδοτο. Την ίδια στιγμή, εντός των σχολών προωθούνται αναδιαρθρώσεις στα προγράμματα σπουδών, οι οποίες χρήζουν σχολιασμού σε πολλά επίπεδα, σε σχέση με τις επιδιώξεις και τα αποτελέσματα που θα επιφέρουν. Για να φτάσουμε σε αυτές όμως, αξίζει να κάνουμε μια επιγραμματική αναφορά στις κύριες αλλαγές που συμβαίνουν στο εργασιακό τοπίο, καθώς και στην υπόσταση των πτυχίων.

Να θάψουμε την αυτοδυναμία της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Μπροστά στην κάλπη, κοκκινίζω...

Μπροστά στην κάλπη, κοκκινίζω...

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές στις 13 Μάη πραγματοποιούνται μετά από την αλλαγή της κυβέρνησης και την ανάδειξη της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ η οποία παρόλο το φιλολαϊκό προσωπείο που προβάλει, μάλλον αδυνατεί να καλυτερεύσει τις ζωές μας ουσιαστικά. Το πόσο δωρεάν και δημόσιο είναι το πανεπιστήμιο, οι ελευθερίες εντός τουαλλά και τα δικαιώματα που κατοχυρώνει το πτυχίο βρίσκονται υπό αμφισβήτηση, ενώ η προοπτική των φοιτητώνπαλαντζάρει ανάμεσα στην ανεργία και στην εργασιακή περιπλάνηση με ελαστικές σχέσεις εργασίας και μισθούς πείνας (πχ voucher). Κρίνεται λοιπόν αναγκαίο το φοιτητικό κίνημα να επιβάλει τις πραγματικές του ανάγκες προκειμένου να διεκδικήσει τους όρους ζωής που του αναλογούν. Οι εκλογές, σαν αποτύπωση συσχετισμών σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, είναι μία μάχη που καλούμαστε να δώσουμε και πρέπει να είναι μια πολιτική διαδικασία στην οποία ο καθένας στηρίζει μια πολιτική αντίληψη και κατεύθυνση. Είναι σημαντικό το φοιτητικό κίνημα να δώσει το μήνυμα ότι ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε αυτοί που απέναντι στις λογικές ανάθεσης των αυτόκλητων σωτήρων προτάσσουμε τους συλλογικούς ανυποχώρητους αγώνες των φοιτητών στο πλάι των εργατών και ολόκληρης της κοινωνίας.

Η διαδικασία αυτή αν και δεν καθορίζει, επηρεάζει τη λειτουργία του συλλόγου μέσα στην επόμενη χρονιά καθώς προκύπτει το Διοικητικό Συμβούλιο του. Το ΔΣ αποτελείται από 11 έδρες οι οποίες μοιράζονται στους πολιτικοσυνδικαλιστικούς σχηματισμούς (σχήματα, παρατάξεις) βάσει του εκλογικού αποτελέσματος και έχει χαρακτήρα λήψης άμεσων αποφάσεων εκ μέρους του συλλόγου. Για μας το ΔΣ πρέπει να είναι μια διαδικασία ανοιχτή για όλους, όπου κάθε φοιτητής μπορεί να παρεμβαίνει και να ελέγχει τις αποφάσεις του. Με αυτή τη λογική, συμμετέχουμε στις εκλογές γιατί θέλουμε να τις κάνουμε μια πολιτική διαδικασία που θα αναμετρηθούν αντιλήψεις και να μη χαρίσουμε καμία διαδικασία λήψης αποφάσεων στουςφοιτητοπατέρεςτης ΔΑΠ. Θέλουμε λοιπόν να παρεμβαίνουμε στο Δ.Σ., όχι για να το παίξουμε οι αφ’ υψηλού αντιπρόσωποι των φοιτητών, αλλά για να μαθαίνουμε τι συμβαίνει μέσα σε αυτό και να το θέτουμε υπό τον έλεγχο του συλλόγου φοιτητών, ώστε στην τελική να μην αποφασίζουν 11 πεφωτισμένα άτομα για εμάς χωρίς εμάς. Ενεργητικά λοιπόν να παίρνουν οι φοιτητές την κατάσταση στα χέρια τους, ώστε να αναπνέει η δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων.

Τι σημαίνει ψήφος στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Ψήφος στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ σημαίνει στήριξη:

• Στις μπίζνες με σημειώσεις, κεράσματα και εκδρομές στις σχολές. 

• Στη διάλυση κάθε αμεσοδημοκρατικής διαδικασίας των συλλόγων και προτείνουν να υπάρχουν κάποιοι εκλεκτοί ΔΑΠίτες που θα τα λένε με τους υπουργούς και τους προέδρους. 

• Στη συνέχιση της καταστροφικής πολιτικής των μνημονίων και της ΕΕ ως τη μόνη ρεαλιστική λύση, που μας ετοιμάζει ένα μέλλον γεμάτο εργασιακή περιπλάνηση, ανεργία και μετανάστευση. 

• Στη λογική του «διαίρει και βασίλευε» δημιουργώντας κατηγοριοποιήσεις του τύπου «Πολυτεχνίτες vsΤΕΙτζήδες», «αιώνιοι vs τυπικοί» λες και θα αντιμετωπίσουμε διαφορετικές συνθήκες εργασίας (ή ανεργίας…). 

• Στη λογική του ατομικού δρόμου που σπέρνει αυταπάτες για επιβίωση εις βάρος των υπολοίπων και υπόσχεται κοινωνική ανέλιξη. 

• Στην εφαρμογή της αξιολόγησης, που τελικά λειτουργεί ως μοχλός πίεσης για την υλοποίηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που φέρνει διαγραφές, ατομικό φάκελο σπουδών, δίδακτρα, μειωμένες φοιτητικές παροχές. 

• Στη σύνδεση προγραμμάτων σπουδών – αγορά εργασίας. Για τη ΔΑΠ χρειάζεται άμεση προσαρμογή του προγράμματος με τις απαιτήσεις της αγοράς. Μας λένε, δηλαδή, ότι θέλουν να παίρνουμε ακόμα πιο κατακερματισμένη γνώση, εναρμονισμένη με τις ανάγκες του κεφαλαίου με αποτέλεσμα να μην έχουμε εποπτεία πάνω στο γνωστικό μας αντικείμενο και να βγαίνουμε φτηνοί, εξειδικευμένοι και ευέλικτοι εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα, έρμαιο στα χέρια της εργοδοσίας. 

• Στη δημιουργία ειδικού σώματος φύλαξης των Ιδρυμάτων & έκδοση ειδικής κάρτας εισόδου για όλους τους φοιτητές! Εν ολίγοις, έμπρακτη κατάργηση του ασύλου, αποστείρωση του πανεπιστημίου από κάθε δυνατότητα ανάπτυξης μαχητικών αγώνων, ποινικοποίηση κάθε αγωνιζόμενου κομματιού εντός του, facecontrol στους “επικίνδυνους”. Με λίγα λόγια τάξη και ασφάλεια, γιατί πώς αλλιώς θα έρθουν οι επιχειρήσεις, όπως εύστοχα αναρωτιόταν ο Παπαμιμίκος, γραμματέας της ΟΝΝΕΔ, πώς αλλιώς θα έρθει η ανάπτυξη (όπου ανάπτυξη βάλε εκμετάλλευση της γνώσης και της έρευνας); 

• Στη παράταξη του τσεκοροφόρου Βορίδη και των Ranger, του Καλαμπόκα που σκότωσε με σιδερολοστό στο κεφάλι τον αγωνιστή Νίκο Τεμπονέρα στις καταλήψεις της Πάτρας το ’91, στη παράταξη των μπράβων που το 2011 στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης χτύπησαν αγωνιστές και προφύλαξαν τη διαδικασία συγκρότησης του Συμβουλίου Διοίκησης. Στη παράταξη που κάτω απ την μπλε φτερούγα «φωλιάζουν» φασιστικές αντιλήψεις. 

• Στην «ανιδιοτελή» (ή αλλιώς τσάμπα) προσφορά των φοιτητών σε δουλειές γραμματειακής υποστήριξης είτε στο εκάστοτε τμήμα είτε σε καθηγητές. (βλέπε Πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για εκπαιδευόμενους φοιτητές από το Κέντρο Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης του ΑΠΘ) 

• Στις εργολαβίες που εκμεταλλεύονται εργαζόμενους για να κάνουν τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνουν εργαζόμενοι προσλαμβανόμενοι από το πανεπιστήμιο με πλήρη εργασιακά δικαιώματα. Εργολαβίες που έχουν πολλαπλάσιο κόστος στο πανεπιστήμιο σε σχέση με την μόνιμη πρόσληψη προσωπικού από το Ίδρυμα. 

Δεν θέλουμε σωτήρες! Θέλουμε οι ίδιοι φοιτητές να είναι στις Γενικές τους Συνελεύσεις, ν’ αποφασίζουν οι ίδιοι για τους ίδιους. Θέλουμε δυνατούς Συλλόγους, να παλεύουν συντονισμένοι για την διεκδίκηση και την επιβολή των σύγχρονων αναγκών τους. Θέλουμε η νεολαία να ζήσει ελεύθερα. 

Γι' αυτό και σε αυτές τις εκλογές τσακίζουμε την ΔΑΠ – ΝΔΦΚ. Σπάμε την αυτοδυναμία τσακίζοντας την υποταγή και την συνδιαλλαγή μέσα στα πανεπιστήμια. Τσακίζουμε κάθε λογική αναμονής και συναίνεσης. 

ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ…..ΝΑ ΜΗ ΨΗΦΙΣΩ….

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται φθίνουσα συμμετοχή στις φοιτητικές εκλογές, γεγονός που δεν είναι άσχετο με τη γενικότερη κατάσταση του συλλόγου (αυτοδυναμία ΔΑΠ) αλλά και την απομαζικοποίηση των γενικών συνελεύσεων. Οι φοιτητικές εκλογές εκφράζουν σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή τα πολιτικά ρεύματα εντός των φοιτητικών συλλόγων και καθορίζουν ως ένα βαθμό τη λειτουργία τους την επόμενη περίοδο.

Η αποχή ως πρακτική αποτελεί απόληξη πολλών και διαφορετικών απόψεων, η καθεμία από τις οποίες φέρει και αντίστοιχα επιχειρήματα υπέρ της, τα οποία θα προσπαθήσουμε να αποδομήσουμε παρακάτω.

Επιχείρημα πρώτο: « ΣΚΑΤΑ στα κόμματα και τις παρατάξεις »

Στα αμφιθέατρα συχνά ακούγεται η άποψη «όλες οι παρατάξεις είναι ίδιες. Γιατί να ασχοληθώ μ’ αυτά τα πράγματα;». 

Από τη μία είναι οι καθεστωτικές παρατάξεις που η πολιτική τους πρακτική αναλώνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό σε πάρτυ, εκδρομούλες, κονέ με καθηγητές και σημειώσεις, κρύβοντας κάτω από το χαλί τη στήριξη των αντιλαϊκών πολιτικών. Από την άλλη, εμείς ως Αντιδομή, σε καμία περίπτωση δεν ταυτιζόμαστε με αυτές τις παραταξιακές λογικές. Αντιλαμβανόμαστε το σχήμα μας ως πυρήνα γύρω από τον οποίο συσπειρώνονται φοιτητές που αγωνίζονται από κοινού για την υπεράσπιση των συμφερόντων και δικαιωμάτων τους και τη βελτίωση της καθημερινότητάς τους.Μέσα απ’ τις κινητοποιήσεις μας επιδιώκουμε να βελτιώσουμε τις ζωές μας, βάζοντας αναχώματα στις αστικές πολιτικές. Καταλαβαίνουμε ότι αυτό επιτυγχάνεται μόνο μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες και όχι επιλέγοντας τον ατομικό και ανταγωνιστικό δρόμο, για αυτό και παλεύουμε για την αναζωπύρωση των συλλόγων και των διαδικασιών τους. Άλλωστε στην πράξη, το απολιτίκ δεν εκφράζει απαξίωση, αλλά σιωπηρή συναίνεση στις πολιτικές που μας επιβάλλονται.

Εκδήλωση σχημάτων ΕΑΑΚ Πολυτεχνείου

Περί Νέου Πολυνομοσχεδίου για τη Παιδεία…

Πριν λίγες μέρες, παρουσιάστηκε από τον Υπουργό Παιδείας Αριστείδη Μπαλτά το νέο πολυνομοσχέδιο για τη Παιδεία. Για τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - που αυτή τη στιγμή σκουπίζει ρευστό από Δημόσιους Φορείς (Δήμους, Περιφέρειες, Νοσοκομεία, Πανεπιστήμια) για να μπορέσει να ξεπληρώσει τους δανειστές μέχρι το τέλος του Μαϊου - και τη παράταξη της μέσα στο πανεπιστήμιο, την ΑΡ.ΕΝ., θεωρείται το μεγαλύτερο βήμα για τη «Κατεδάφιση του πανεπιστημίου της αγοράς» και την «Οικοδόμηση του πανεπιστημίου των αναγκών μας»! Ωστόσο, αν δει κανείς τι γράφει και κυρίως τι ΔΕΝ γράφει αυτό το πολυνομοσχέδιο, μάλλον θα καταλάβει πως η «Ελπίδα (δεν) έρχεται» και τόσο εύκολα.

Στο πολυνομοσχέδιο περιλαμβάνονται πτυχές όπως είναι η κατάργηση των Συμβουλίων Ιδρύματος, η άρση του ορίου φοίτησης ν+2, η «επαναθέσπιση» του ασύλου και η επαναφορά των φοιτητών στα όργανα διοίκησης. Οι πτυχές αυτές αποτέλεσαν αίτημα του μαχητικού φοιτητικού κινήματος όλο το προηγούμενο διάστημα και βρίσκονται τώρα στις σελίδες του νομοσχεδίου όχι από τη «καλή θέληση του αριστερού Μπαλτά», αλλά επειδή οι σύλλογοι έδωσαν μάχες, αγωνίστηκαν, μάτωσαν κυριολεκτικά και μεταφορικά μπροστά στα ΜΑΤ που φυλούσαν τις κλειστές πόρτες του Φορτσάκη και του Μήτκα. Ωστόσο ακόμη και με τη κατάργηση αυτών των πτυχών και την αντικατάσταση τους με νέες διατάξεις, φαίνεται πως το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο καθώς και η φοιτητική μας ταυτότητα μέσα σε αυτό κρέμεται από μια λεπτή γραμμή.

ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ

Στην προηγούμενη Γενική Συνέλευση του Τμήματος την Τρίτη 28/4 τρόμαξαν τα αυτιά μας όταν ακούσαμε ότι το πρόγραμμα σπουδών του τμήματος πρόκειται να αλλάξει κατά πολύ το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, δηλαδή στο επόμενο τμήμα καθηγητών. Το πρόγραμμα σπουδών μας είχε αλλάξει μόλις πριν 2 χρόνια και έκτοτε είχε συσταθεί μια επιτροπή η οποία θα εξέταζε περαιτέρω αναδιαρθρώσεις του ( δε χρειάζεται να μαντέψεις ποιά επιφανής φιγούρα που κάθεται ολημερίς κι ολονυχτίς στα γαλάζια τραπεζάκια παραγοντίζοντας και τσιμπώντας ψηφαλάκια για τη ΔΑΠ συμμετείχε με οκτώ καθηγητές στην εν λόγω επιτροπή υποτίθεται για να εκφράσει τη φωνή των φοιτητών ). Αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στη δικιά μας σχολή, αλλά αντίστοιχα έχουν περάσει ή έχουν επιχειρηθεί να περάσουν ( αλλά βρήκαν απέναντί τους τις κινητοποιήσεις των φοιτητών οπότε και οι καθηγητές αναγκάστηκαν να τα μαζεύουν) σε πολλά άλλα τμήματα ιδιαιτέρως μετεκλογικά προκειμένου να επισπεύσουν τις διαδικασίες πριν περάσει το νέο πολυνομοσχέδιο.

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΟΜΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ;;

Σ’ αυτή τη φάση επιδιώκουν να περάσουν κάποιες βασικές αλλαγές που θα ανοίξουν το δρόμο για μια σειρά αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων στο επόμενο διάστημα. Κυρίαρχες διατάξεις του νέου προγράμματος είναι:

Η μεταφορά μαθημάτων κορμού μεγαλύτερων εξαμήνων σε μικρότερα και παράλληλα η μετατροπή μαθημάτων κορμού σε υποχρεωτικά τομέα. ( π.χ. η πρόταση που ακούστηκε να κατέβει η Δυναμική σε μικρότερο έτος και να γίνει το Α.Μ.Α.Κ κορμού)

το ζουμί: αυτή μάλλον συνιστά και την κυρίαρχη επιδίωξη καθώς στρώνει το -όχι και τόσο κόκκινο- χαλί της διάσπασης του κύκλου σπουδών σε 3 και 2 έτη το γνωστό σε όλους μας Bachelor και Master και κατ’ επέκτασιν του ενιαίου πτυχίου και επαγγελματικών δικαιωμάτων. H λογική τους είναι απλή: στέλνουν τα δύσκολα μαθήματα στα τρία πρώτα έτη διαμορφώνοντας διακριτά επίπεδα σπουδών, προκειμένου να έρθει ομαλά η διασπαση του πτυχίου. Αυτή η κατεύθυνση αποτελεί βασική στόχευση για τον εκπαιδευτικό μηχανισμό τα τελευταία χρόνια γιατί διαμορφώνει διαφορετικές ροές αποφοίτων πολλών ταχυτήτων προκειμένου αφενός αυτοί που θα καταλήξουν να παίρνουν πτυχίο στα 3 χρόνια να είναι ευέλικτοι και προσαρμόσιμοι στις ανάγκες του κλάδου και της παραγωγής ( φορτώνοντας στην τσέπη τους περαιτέρω επιμορφώσεις) και αφετέρου οι κάτοχοι του Master (που θα τους δίνει τα επαγγελματικά δικαιώματα αποκλειστικά του Τομέα τους) να έχουν την απαιτούμενη εξειδίκευση. Έτσι σε συνδυασμό με την κατάσταση που επικρατεί στην εργασία και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας θέλουν να τσακίσουν κάθε δυνατότητα διεκδίκησης εφόσον ένα εξατομικευμένο πτυχίο ισοδυναμεί με αποφοίτους οι οποίοι δε θα έχουν κανένα ''πάτημα'' για να διεκδικούν συλλογικά.

Απόφαση του Πανελλαδικού διήμερου της Ε.Α.Α.Κ. στις 17 και 18/4 2015

Αφίσα ΕΑΑΚ