Τα χρόνια που πέρασαν από την
εξέγερση του Νοέμβρη του ΄73 μέχρι και
σήμερα έχουν στιγματιστεί από τις
επετείους του Πολυτεχνείου. Κάθε
χρόνο τέτοια μέρα το δίλημμα που παρουσιάζεται για το λαϊκό κίνημα είναι ένα : ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ή ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ
Πριν σαράντα χρόνια οι φοιτητές
πλάι με τους εργαζόμενους επέλεξαν να
συγκρουστούν με το φασιστικό καθεστώς της χούντας. Η πάλη αυτή των αγωνιστών
του Πολυτεχνείου έχει κληροδοτήσει στο λαό δημοκρατικά κεκτημένα, τα οποία
σήμερα διακυβεύονται και η ανάγκη να τα διεκδικήσουμε γεννιέται πιο έντονα από
ποτέ.
Εδώ και τέσσερα χρόνια οι κυβερνήσεις -ΕΕ -ΔΝΤ μέσω των μνημονίων και μιας σειράς αντιλαϊκών μέτρων ωθούν το λαό σε αδιέξοδο. Με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τις μαζικές απολύσεις στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τη μείωση του κατώτατου μισθού, τη μαύρη ανασφάλιστη εργασία, κλπ εμπεδώνονται νέες εργασιακές συνθήκες με σκοπό την ολοκληρωτική επιβολή του κεφαλαίου έναντι του κόσμου της εργασίας. Η αντιλαϊκή αυτή πολιτική έχει εγείρει την αντίδραση του κινήματος αρκετές φορές: με την απεργία των εκπαιδευτικών, των ναυτεργατών, των διοικητικών υπαλλήλων μέσα στα πανεπιστήμια, των ΠΟΕ ΟΤΑ και με πιο έντονο παράδειγμα αυτό των απολυμένων εργαζόμενων της ΕΡΤ. Στην αντίπερα όχθη το κράτος θωρακίζεται με μηχανισμούς καταστολής και τρομοκρατίας: αφενός μεν ιδεολογικά μέσω των στρατευμένων ΜΜΕ και μιας γενικόλογης ρητορείας ενάντια στην αριστερά και το κίνημα, αφετέρου δε μέσω της φυσικής καταστολής τόσο στις διαδηλώσεις όσο και με την επιστράτευση και τη δίωξη αγωνιστών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κίνηση ΜΑΤ της κυβέρνησης να εκκενώσει το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ στην Αθήνα.





