ECTS: μετατροπή πτυχίων σε χαρτοπετσέτες.εύκολα και γρήγορα.τώρα και στη σχολή σας.

ECTS: ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΠΤΥΧΙΩΝ ΣΕ ΧΑΡΤΟΠΕΤΣΕΤΕΣ.
ΕΥΚΟΛΑ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ.ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΣΑΣ.*
*εν όψη της γενικής συνέλευσης

Από πέρυσι τέτοια εποχή έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια αλλαγής του προγράμματος σπουδών του τμήματος. Στην τελευταία συνέλευση του τμήματος καθηγητών, την Τρίτη 22/3 επικυρώθηκαν οι εξής αλλαγές: μείωση των μαθημάτων από 60 σε 57 (κατάργηση Φυσικής, Πληροφορικής και ενός μαθήματος ελεύθερης επιλογής), θεσμοθέτηση της Πρακτικής άσκησης σαν ένα μάθημα ελεύθερης επιλογής ( ενώ πριν ήταν στην ευχέρεια του φοιτητή το αν θα επέλεγε να κάνει πρακτική χωρίς να είναι ενσωματωμένη στο πρόγραμμα σπουδών) ενώ καταργούνται πληθώρα μαθημάτων- ελεύθερων επιλογών. Αυτές οι αλλαγές όπως φαίνεται είναι μόνο η κόρυφη του παγόβουνου αφού στο Τμήμα η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τα ECTS, τη σημασία τους, τη βαρύτητα που θα πρέπει να προσδίδουν στα μαθήματα κορμού έναντι των μαθημάτων επιλογής, και το πώς θα λειτουργούν στον υπολογισμό του βαθμού του πτυχίου μας. Πιο συγκεκριμένα, ο πρόεδρος του Τμήματος επέμενε για την άμεση ψήφιση και εφαρμογή των πιστωτικών μονάδων – ECTS, ενώ αρκετοί καθηγητές έθεταν τον προβληματισμό πως δεν θα είναι εύκολο να γίνει δίκαιη κατανομή των πιστωτικών μονάδων και πως θα είναι άδικο για τους φοιτητές του τμήματος να πέσει ο βαθμός πτυχίου εφόσον θα έχει υπολογιστεί με βάση τα ECTS ως συντελεστές βαρύτητας.

Φυσικά τα ίδια έλεγε και η ΔΑΠ, τόσο σε τοποθέτησή της στο τμήμα όσο και σε ψήφισμα που κατέθεσε στο διοικητικό συμβούλιο του Συλλόγου μας. Δηλαδή πώς θα διαμορφωθεί ο αλγόριθμος ώστε ο βαθμός του πτυχίου να υπολογίζεται όσο το δυνατόν καλύτερα και οι αλλαγές αυτές να γίνουν ταυτόχρονα σε όλα τα τμήματα πολιτικών μηχανικών πανελλαδικά.

___Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ
ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΩΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΒΑΘΜΟΥ ΜΑΣ___

Οι αλλαγές στο Τμήμα μας δεν έρχονται από το πουθενά αλλά ακολουθούν μια σειρά αλλαγών σε πολλά τμήματα πανελλαδικά όπου το αντιδραστικό καθηγητικό μπλοκ βιάζεται να περάσει. Η όλη ιστορία ξεκινά από το 2011 και την ψήφιση του Νόμου Διαμαντοπούλου, που συμπυκνώνει τις κατευθύνσεις της ΕΕ και της πρώτης αξιολόγησης του ΟΟΣΑ, και περιγράφει ουσιαστικά τη κατάργηση του πτυχίου με τον τρόπο που το ξέρουμε μέχρι σήμερα και αντικατάστασή του από τον ατομικό φάκελο προσόντων. Αυτό σημαίνει πως αντί για ένα ενιαίο πενταετές πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα που θα μας εξασφαλίζει τη δυνατότητα να απασχολούμαστε σε όλα τα αντικείμενα του πολιτικού μηχανικού, θα ερχόμαστε πλέον αντιμέτωποι με το γνωστό Barchelor και Μaster, δηλ. στα 3 πρώτα έτη των σπουδών μας θα πρέπει να συλλέξουμε έναν συγκεκριμένο αριθμό πιστωτικών μονάδων-ECTS έτσι ώστε να κατοχυρώσουμε τον τίτλο του Barchelor και στα επόμενα 2 έτη έναν μικρότερο αριθμό πιστωτικών μονάδων-ECTS για να κατοχυρώσουμε τον τίτλο του Μaster. Με κριτήριο αποκλειστικά και μόνο τις πιστωτικές μονάδες-ECTS για την κατοχύρωση του κάθε τίτλου θα είναι υποχρεωμένος ο κάθε φοιτητής να διαμορφώσει το δικό του πρόγραμμα σπουδών ή μάλλον τον δικό του φάκελο προσόντων, συμπληρώνοντας  με κάθε μάθημα, σεμινάριο, ερευνητικό, εργασία, πρακτική άσκηση που επιλέγει τα απαιτούμενα ECTS. Έτσι ο απόφοιτος θα έχει το δικό του φάκελο προσόντων και με αυτόν θα προσπαθεί να βρει δουλειά και να διαπραγματεύεται ατομικά με τον εργοδότη του για τις συνθήκες εργασίας και το μισθό του. Αυτό γιατί το πτυχίο δε θα κατοχυρώνει κάτι συλλογικό στο κλάδο, σε συνδυασμό με την απουσία συλλογικής σύμβασης εργασίας, και ο κάθε απόφοιτος θα αντιμετωπίζεται σαν εργαζόμενος που διαθέτει εξατομικευμένες γνώσεις. Έτσι δεν θα παρέχεται κανένα εργασιακό δικαίωμα ,ενώ καταργούνται πλήρως και τα συλλογικά δικαιώματα που υπήρχαν τα προηγούμενα χρόνια. Κι αν σε όλα αυτά προστεθεί και η επικείμενη ψήφιση του νέου ασφαλιστικού που καθιστά οριακά ασύμφορη την άσκηση του επαγγέλματος,τότε διαφαίνεται πως η προοπτική μας είναι τελείως μαύρη.

Συν της άλλης, η εφαρμογή των ECTS δημιουργεί πολλές ταχύτητες αποφοίτων και μας αναγκάζει σε ένα αέναο κυνήγι πιστοποιήσεων και ατομικών προσόντων (περιβόητη «δια βίου μάθηση»), οξύνοντας τον ανταγωνισμό την ανθρωποφαγία και τον κοινωνικό αυτοματισμό. Πόσο μάλλον αν προστεθεί σ’ αυτά ότι ήδη για την εξάσκηση του επαγγέλματος απαιτείται η λήψη πιστοποίησης από ιδιωτικά κέντρα κατάρτισης (π.χ. ως ενεργειακός επιθεωρητής άσχετα με το αν έχεις διδαχθεί ΚΕΝΑΚ στην Οικοδομική 2). Αν όντως εφαρμοστεί μια τέτοια αλλαγή θα καταλήξουμε να αναλωνόμαστε στο πώς θα καταφέρουμε να αποσπάσουμε τον «καλύτερο» φάκελο προσόντων έναντι των υπόλοιπων συμφοιτητών μας προκειμένου να είμαστε ανάμεσα σε αυτούς τους όλο και λιγότερους εκλεκτούς που θα βρουν δουλειά (άσχετα απο το αν αυτή θα μπορεί να μας εξασφαλίζει τα προς το ζην).

Γι αυτό μια συζήτηση (που πρώτα απ’ όλους εκκινούν χέρι με χέρι ΔΑΠ και Πρίνος) για το κάτα πόσο θα μειωθεί ο βαθμός πτυχίου σε σχέση με πριν ή για το από ποιό τρέχον ακαδημαικό έτος θα εφαρμοστεί αυτή η διάταξη κινείται σε μία τελείως λάθος κατεύθυνση και δε μας αρμόζει. Η εφαρμογή των πιστωτικών μονάδων έρχεται να πλήξει όλο το φοιτητικό σώμα οριζόντια με τον τρόπο που αναφέρεται παραπάνω κι αυτό είναι ξεκάθαρο, παρά τις προσπάθειες του Προέδρου να αποπροσανατολίσει την κουβέντα και να δημιουργήσει ψεύτικα δίπολα που αφορούν ποιό θα είναι το έτος εφαρμογής και ποιός ο τρόπος βαθμολόγησης.

Θα πρέπει λοιπόν να αφήσουμε πίσω μας οποιαδήποτε τέτοια συζήτηση για ημίμετρα και να πάρουμε ξεκάθαρη θέση στο μπλοκάρισμα της εφαρμογής των ECTS. Η πείρα του φοιτητικού κινήματος έχει δείξει ότι μόνο με συλλογικούς αγώνες μπορούμε να διασφαλίσουμε τα συμφέροντα μας. Υπό αυτό το πρίσμα στο επόμενο τμήμα σχολής που θα γίνει και θα συζητηθούν τα παραπάνω ο φοιτητικός σύλλογος πρέπει να είναι μαζικά εκεί ώστε να μπλοκάρει οποιαδήποτε διαδικασία πλήττει τα συμφέροντα μας. Τέλος αυτό πρέπει να συνδέεται με μια κατεύθυνση συνολικής ανατροπής της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης κόντρα σε λογικές ανάθεσης και άναμονης,που είναι βασικά ιδεολογήματα της συγκυρίας.

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 6/4 ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ 

ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ
ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΛΟΚΑΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ECTS,
ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΓΩΜΑ ΤΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ!

ΑΝΤΙΔΟΜΗ_ΕΑΑΚ στους πολ_μηχ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ 17Ν_ _ _ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΕΩΝ

ΚΑΙ ΤΟΤΕ, ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ...

42 χρόνια μετά..

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ_ ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ

Τί παίζει με τη συνέλευση και τη συλλογή υπογραφών;

        Για να θυμήσουμε σε κάποιους και να ενημερώσουμε τους υπόλοιπους όσον αφορά την προηγούμενη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας στις 20/10, υπερψηφίστηκε το πλαίσιο της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ( με ορδές που έσκασαν τα τελευταία λεπτά πριν τη λήξη της συνέλευσης χωρίς να έχουν καμία ιδέα για το περιεχόμενο του πλαισίου απλά και μόνο για να ‘’στηρίξουν’’ τους καλοθελητές ΔΑΠίτες των πάρτυ και των σημειώσεων). Το πλαίσιό της όριζε επόμενη Γενική Συνέλευση την Δευτέρα 16/11 με θεματολογία την επέτειο του Πολυτεχνείου, μία μόλις μέρα πρίν από τη 17^η Νοέμβρη. Αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία επιλογή της ΔΑΠ, αφού ως γνωστόν το τριήμερο 15-16-17  το Πολυτεχνείο τελεί υπό κατάληψη από τους φοιτητικούς συλλόγους, μία κατάληψη στην οποία η ΔΑΠ με κανέναν τρόπο δε θέλει να συμμετέχει ο σύλλογός μας. Γι αυτό το λόγο κι εμείς επιλέξαμε τη συλλογή υπογραφών για διεξαγωγή γενικής συνέλευσης στις 10/11 προκειμένου ο Σύλλογος να έχει την ευκαιρία να συμμετέχει στο τριήμερο του Πολυτεχνείου αλλά και να συμπορευτεί με τα αγωνιζόμενα κομμάτια του λαού στην πορεία για την πανεργατική απεργία στις 12/11.

Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη λαϊκή!

        Το μεγαλείο της εξέγερσης του ’73 αποτελεί σημείο-σταθμό στην πολιτική ζωή του τόπου και ως εκ τούτου σημείο-αναφοράς για μια σειρά από χώρους. Εξ αιτίας της καθολικότητας του μηνύματος της 17 Νοέμβρη, συχνά χρησιμοποιείται από διάφορους εκφραστές του συστήματος με στόχο την καπήλευση των λαϊκών αγώνων και την παραχάραξη της πραγματικότητας και της ιστορικής αλήθειας. Στις μέρες μας,το κράτος επιδίδεται σε μια προσπάθεια να αναδειχθεί το Πολυτεχνείο σαν η ηθική, ιδεολογική και πολιτική δικαίωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Μέσα στα πανεπιστήμια το ρόλο αυτής της ανήθικης πολιτικής καπηλείας έρχεται να παίξει η ΔΑΠ. Ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να το κάνει αυτό είναι ίδιος και ανάλογος με τον τρόπο που επιλέγει να το κάνει και η κυρίαρχη ιδεολογία, δηλ. με την αποσιώπηση του γεγονότος, την εξάλειψη των κοινωνικών διεργασιών στη νεολαία που προσπαθούσαν ν’ απαντήσουν στις ανάγκες της εποχής τους και, τέλος την αναγωγή του σε μια απλή εθιμοτυπική εορτή αποκατάστασης της αστικής δημοκρατίας στην Ελλάδα.

        42 χρόνια μέτα όμως φωνάζουμε ακόμα ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Το πολυθρύλητο μήνυμα του Πολυτεχνείου είναι επίκαιρο όσο ποτέ, έπειτα από 5 χρόνια Μνημονίου και την ψήφιση του 3^ου , μάλιστα από την κατ’ επίφαση κυβέρνηση της Αριστεράς, ακόμη σκληρότερου από τα προηγούμενα που έρχεται να θέσει λαό και νεολαία σε πολύ χειρότερες θέσεις μάχης. Ανάμεσα στα σκληρά και βαθύτατα αντιδραστικά μέτρα του συμπεριλαμβάνονται οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, η συνέχιση των ιδιωτικοποήσεων, οι αυξήσεις στο ασφαλιστικό, το πετσόκομμα των συντάξεων και η υπερφορολόγηση των αγροτών. Βρίσκουν μάλιστα το λαό καταβεβλημένο από όλα αυτά τα χρόνια σκληρής οικονομικής πολιτικής και απογοητευμένο από την ‘’προδοσία’’ του Σ.Υ.ΡΙΖ.Α. και την εμπέδωση σε μεγάλο βαθμό του δόγματος ‘’There is no alternative’’.

                                                          ..........Κάτω από το λιθόστρωτο υπάρχει παραλία

Στο φόντο όμως της βάναυσης επίθεσης, εγείρονται για μια ακόμη φορά αντιστάσεις από την πλευρά του κόσμου που πλήττεται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι αγρότες, οι εργαζόμενοι στο λιμάνι, οι φοιτητές του Ρεθύμνου που αντιδρούν στη μείωση των φοιτητικών παροχών (μειωμένος αριθμός καρτών σίτισης) αλλά και οι μαθητές που καταλαμβάνουν τα σχολεία τους. Όλα αυτά τα κομμάτια του αγωνιζόμενου λαού θα πρέπει την Πέμπτη 12 στην πανεργατική απεργία να δώσουν τη μαζική, μαχητική παρουσία τους στο δρόμο, ενώ στο πλάι τους θα πρέπει να σταθούν και οι φοιτητικοί σύλλογοι, σε έναν αγώνα ενάντια στα Μνημόνια και τη κυβέρνηση, αμφισβητώντας τον ευρωμονόδρομο και την ομαλότητα.  Άλλωστε τα μέτρα αυτά σκιαγραφούν και το ίδιο το μέλλον μας που δεν είναι άλλο από την ανεργία, την επισφάλεια και την εργασία που δε διασφαλίζει καν το βιοπορισμό.

Φοιτητικοί σύλλογοι, όπως και ο δικός μας, δείχνουν την ελάχιστη έμπρακτη αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες (πχ συλλογή τροφίμων) που θαλασσοδέρνονται για να βρουν ένα καλύτερο «αύριο». Οι ροές αυτές είναι αποτέλεσμα των πολεμικών συρράξεων που επιδίδονται ιμπεριαλιστικοί κέντρα (ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ρωσία) προσπαθώντας να ξαναμοιράσουν «την πίτα» στη Μέση Ανατολή.

Η φετινή 17 Νοέμβρη πρέπει να αποτελέσει κόμβο για την επανεμφάνιση του φοιτητικού κινήματος μιας και η ίδια η πραγματικότητα επιβάλλει την άμεση συλλογική απάντησή μας στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Οι δηλώσεις Λαόπουλου-Μπουτάρη για επιβολή διδάκτρων στα προπτυχιακά βουίζουν ακόμη στ’ αυτιά μας. Μια τέτοια κίνηση θα αποτελέσει για τομή στο ελληνικό πανεπιστήμιο όπως το γνωρίσαμε, και ακόμη κι αν περιορίζεται σε επίπεδο ρητορείας, σε καμία περίπτωση δε θα πρέπει να μένουν αναπάντητη. Το δικαίωμα για δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση είναι ένα κεκτημένο για το οποίο το φοιτητικό κίνημα έχει δώσει πολλές μάχες και κανένας αντιπρύτανης δεν μπορεί να νομιμοποιείται να το αμφισβητεί, ιδιαίτερα στην οξύτατη κρίση που βιώνουμε.

Ακόμη, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων (ο προυπολογισμός τους μειώνεται για μια ακόμη φορά κατά 20%), η οποία υποβαθμίζει τις σπουδές μας και περικόπτει συνεχώς τις φοιτητικές παροχές, δυσχεραίνοντας διαρκώς τους όρους φοίτησης μας. Παράλληλα η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση συνεχίζεται, οι διαγραφές εξακολουθούν να αιωρούνται σα δαμόκλειος σπάθη πάνω από τους φοιτητές, εντατικοποιείται η καθημερινότητά μας με το όλο και ασφυκτικότερο πλαίσιο σπουδών, αλλάζουν τα προγράμματα σπουδών με σκοπό τη διάσπαση του κύκλου σπουδών σε 3 και 2 χρόνια δημιουργώντας διαφορετικές κατηγορίες αποφοίτων που βγαίνοντας στην αγορά εργασίας θα εξαναγκάζονται σε ένα αέναο κυνήγι πιστοποιήσεων και δια βίου μάθησης, γεγονός στο οποίο συνηγορούν και οι αλλαγές που επιβάλλει το νέο μνημόνιο για τους μηχανικούς  με τη ρευστοποίηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων.

Πρέπει λοιπόν να ‘’βγούμε ξανά στο δρόμο της φωτιάς’’, να δικαιώσουμε τους αγώνες του τότε, και αυτό περνά μόνο μέσα από τη συμμετοχή μας σε συλλογικές διαδικασίες. Επειδή ακριβώς το Πολυτεχνείο ζει στους αγώνες του σήμερα, οφείλουμε τόσο στους ίδιους τους εαυτούς μας όσο και στους αγωνιστές του ‘73 να σταθούμε αντίστοιχοι της αναγκαιότητας της περιόδου, να μη σκύψουμε το κεφάλι για μια ακόμη φορά, αλλά αντίθετα να ορθώσουμε το ανάστημά μας υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματά μας. Έχουμε χρέος να μαζικοποιήσουμε τη συνέλευση, και να πάρουμε μια  αγωνιστική απόφαση ενόψει τόσο της απεργίας, όσο βέβαια και του Πολυτεχνείου. Η παρουσία μας τη μέρα της 17 Νοέμβρη όσο και της προηγούμενες ημέρες κινητοποιήσεων, θα πρέπει να είναι μαζική, προκειμένου να υπερασπιστούμε το άσυλο, για την κατοχύρωση του οποίου οι φοιτητές του τότε έδωσαν τις ζωές τους, και το οποίο στο σήμερα βάλλεται διαρκώς. Οι μνήμες των γεγονότων της 17^ης Νοέμβρη του 2012 με τις συλλήψεις 16 φοιτητών στο χώρο του ΑΠΘ αλλά και των περσινών εισβολών των ΜΑΤ στη Νομική του ΕΚΠΑ έπειτα από εντολές του πρύτανη είναι ακόμη νωπές στους φοιτητικούς συλλόγους.

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 10_11 ΣΤΙΣ 14.00 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 5.42

ΑΝΤΙΔΟΜΗ_ Ε.Α.Α.Κ. στους Πολ_Μηχ